Anna ashtekar 54

54– अण्णा अष्टेकर, पुर्णतः काल्पनिक, ® at fwa,71021072, ©मकरंद बेहेरे, एखाद्याचा sense of humer, किंवा उपहास काय असावा बघायच असेल तर मुर्तीमंत उदाहरण म्हणजे अण्णा…..

…..अण्णा कोकणातून आलेला, तसं म्हटलं तर आमच्या चाळीत तो उपराच, पण लहानपणा पासुनच सगळ्या महादेव निवासला त्याने आपलसं केलेल….त्यामुळे त्याच्यासाठी परका हा शब्द उरलाच नव्हता…..

…..भसाड्या सुळेची आई म्हणजे महादेव निवासमधला एक अध्याय होता, ही बाई म्हणजे प्रत्येक चाळीतली एखादी काकी किंवा मामी या प्रकारातली होती, चाळ तिच्यामागून दहा तोंडाने बोलत असेल, पण तोंडावर “म्रुदुंग मुख लेपेन” या म्हणी प्रमाणे वागायची, परत तिच्याशी भांडण करायची किंवा वाकड घ्यायची कुणाची काय बिशाद, सगळ्या दुर्गुणांच कोठार होती ती, आणि अण्णाच बिर्हाड तिच्या बाजूला, शेजार्या पाजार्यांसकट सगळ्या चाळीला उपद्रव होता तिचा, आणि परत ती करणी, जादूटोणा करते हे  विशेषण तोंडी लावणं होतच

…..ही गोष्ट तेव्हाची आहे जेव्हा भारतात रामसे बंधुंचे चित्रपट भयपट म्हणून गणले जात होते…..

…..कधी कुणाशी पटायचं नाही, सुरुवात व्हायची स्वतःच्या घरातला केरकचरा  गुंतवळासकट अशी बाहेर फेकायची की तो दुसर्याच्या घरात उडून गेलाच पाहिजे, दुसर्याच्या अंगणातली बागेची हद्द पाकिस्तानसारखी ओलांडायची आणि दुसर्याच्या सिताफळ पेरुच्या झाडावर आपला हक्क गाजवायची, चाळीच्या सार्वजनिक नळावर तासंतास जागा अडवून ठेवायची, नवरात्रात तिच्या अंगणासमोर कोणताही कार्यक्रम होऊ नये म्हणून एकदा तरी नडून राडा करायचीच, चाळी मधल्या कुणाचा शाळेत पहिला नंबर आला की हीचा असा जळफळाट व्हायचा की खाडकन दार लावून निषेध व्यक्त करायची, एखाद्या सवाष्ण परितक्त्येला कोणी हळदी कुंकवाला बोलावलं की हीचा प्रश्न असायचा “ती तुम्हाला सवाष्ण चालते कशी?”, क्रिकेट खेळताना खेळताना एखाद्याने मारलेला बॉल तिच्या घरी गेला की दोन शकल होऊन परत मिळायचा, नाना कुटावण्या होत्या तिच्या, अण्णाच्या बिर्हाडाला सर्वात जास्त त्रास होता तिचा, अण्णाच्या घरचे मूग गिळून गप्प बसायचे, पण “सखी शेजारीणी तू हसत रहा, हास्यात फळे गुंफित रहा” असे शेलके उपदेश करत रहायचा, तिला न घाबरता शाब्दिक चिमटे काढत रहायचा त्यामुळे ती अण्णाला वचकून होती पण त्यामुळे चाळीचा मधून मधून टाईमपास व्हायचा, पण माणसाच्या सहनशिलतेला पण एक मर्यादा असते आणि ती कधीतरी ओलांडली जाते, आणि झालं ही तसंच…..  

……अण्णा हरहुन्नरी आहे हे तुम्हालाही माहित्ये, आणि हीच्या घरातले सगळे “ढ” तुकडीतले हे प्रमुख कारण अण्णा आणि इतरांवर खार खायचं…..

 एका दिवाळीतली गोष्ट, लक्ष्मीपुजनाच्या दिवशी चाळीत एक रांगोळीची स्पर्धा ठेवली गेली प्रत्येकाने आपापल्या अंगणात रांगोळी काढायची आणि ज्या कोणाची रांगोळी उत्क्रुष्ट असेल त्याला बक्षिस दिले जाईल, सगळ्यांनी रांगोळ्या काढल्या, महादेवनिवास मधल्या सोकॉल्ड कमर्शिअल आर्टीस्टने परिक्षण केले आणि रिझल्ट लावला आणि अण्णाचा पहिला नंबर आला, पण याचा परिपाक असा झाला की सुळेच्या आईने असुयेने अण्णाच्या रांगोळीवर पाणी ओतलं ते असं की ओतल स्वतःच्या अंगणात पण अण्णाची रांगोळी भिजली पाहिजे, झालं चाळीला वाटलं लक्ष्मीपुजन साग्रसंगीत साजरं होतयं पण तसं काही झालं नाही….

…..दुसरा दिवस उजाडला चाळ अदमास घेतच होती , आणि चाळीला फराळ मिळाला, सुळेची आई न्हाउन अर्धवट पिकलेले केस सुकवायला बाहेर आली हिरवं लुगडं आणि लाल चोळी घालून, आणि अण्णाने चाळीच्या मनात खदखदत असलेला पंच मारला की तो ऐकुन म्हातारी चरफडत आत गेली…..

…..अरे मक्या परवाच मला रामसे ब्रदर्सचा फोन आला म्हणत होते, “नविन पिक्चर काढतोय, नविन लोकेशन हवय”, म्हटलं “आहे, आमचीच मोडकळीला आलेली चाळ, आणि त्यावर एक हडळ मोफत!”

First blog post59– अण्णा अष्टेकर, पुर्णतः काल्पनिक, ® at fwa, 71024041, © मकरंद बेहेरेही अष्टमीच्या जन्माच्या वेळची घटना आहे, अफवा कशी पसरते, गैरसमज अपसमज कसे पसरतात ह्याचं उत्तम उदाहरण बरं परत कर्ताकरविता निर्माता त्या विश्व निर्मात्यासारखा अनभिज्ञ असतो नव्हे अनेक असतात, शेवटपर्यंत गुलदस्त्यात….त्यामुळे तोंड दाबून बुक्क्याचा मार आणि नाही तो मनस्ताप सहन करावा लागतो ज्याच्याबद्दल गैरसमज पसरलाय त्याला नाहक, प्रत्यक्षात मुळ घटनेचा विपर्यास असतो…..की कोणी हेतूपुरस्सर करतं का काही माहीत……अष्टमीचा जन्म एका नवरात्रातल्या अष्टमीचा….त्यामुळे वहिनीला जसे परत न येणारे दिवस गेले तसं पंचक्रोशीतल्या बायकांचे तर्क वितर्क सुरु झाले नेहमी प्रमाणे की मुलगा असेल का मुलगी इ आणि बरच काही, ती जेव्हा आमच्याकडे येई तेव्हा तीला पाहिल्यावर, आणि ती वेळ जवळ आली प्रसुतीची तीचं माहेर दादरच असल्याने तीला दादरच्या डेगवेकरांच्या प्रसिध्द प्रसुती ग्रुहात दाखलं केलं, सगळ अगदी नैसर्गिक पध्दतीने सुरळीत पार पडलं आणि अष्टमीचा जन्म झाला, वहिनी सारखीच सुंदर, गोरी पान, सहा पौंडाची सुद्रुढ, अण्णाला तिच्या प्रसुती वेणांची माहिती जशी कळवली गेली तसं अण्णा ऑफिसमधून सवलत घेऊन निघाला, निघण्यापूर्वी त्याने मला फोन केला मी आणि माझी सौ ही पोहोचलो एकाला एक कुणी लागलं तर मदतीसाठी, रुग्णालयात वहिनी आणि बाळ सुखरूप होतं, महादेव निवासची उभी बिल्डींग झाली असली तरी अजून बिल्डींगची व्रुत्ती बदललेली नाहीये. ही बातमी पसरली आणि अण्णाच्या शेजाराच्या सुळ्यांपासून सुरवात होऊन, पंचक्रोशीत पसरली आणि दुसरे शेजारी मुळ्यांपर्यंत परत येऊन पोहोचली…..सगळं स्थिर स्थावर झाल्यावर मी आणि अण्णा निघालो अण्णाने वाटेत काही किलो चांगली बर्फी घेतली आणि आम्ही घरी आलो मला आणि अण्णाला पाहिल्यावर माझ्या दरवाजाशी बायकांची गर्दी जमली नाना डोंगरेंसारखे प्रभूती ही होते तसा अण्णाने आणलेल्या मिठाईचा नैवेद्य देवाला दाखवला आणि तो आनंदाने सगळ्याना मिठाई वाटू लागला. पण सगळ्यांच्या चेहर्यावर सोयर्यात सुतकी अवकळा होती आणि ती बदलायला तयार नव्हती, काहींचे पदर डोळ्याला गेले, आणि सुळेंच्या हडळीने तर रडत खांद्यावर हात ठेवला अण्णाच्या आणि म्हणाली “अण्णा झालं ते वाईट झालं रे!” आम्हाला क्षणभर काही कळलंच नाही काय झालयं ते, आणि नंतर कळलं ते एकून आम्हाला कपाळावर हात मारुन घेण्याशिवाय पर्याय उरला नाही…..आणि त्या आफवेचा एक एक निर्माता बोलु लागला!एक: अरे सगळ सुरळीत होईल असं वाटलं ना पण वहिनीची स्थिती बिकट झाली होती ना?दोन:अरे बाळ मेलेलं जन्माला आलं ना?तीन: जन्मतःच ते काळं ठिक्कर पडलं होतं ना?चार: पण तु त्याला हातात घेतलस आणि तुला त्याची करंगळी हलताना दिसली ना मग तू तस डॉक्टरांना सांगीतलसपाच: पण डॉक्टर त्याला वाचवू शकले नाहीत.सहा: नशीब वहिनी वाचली…..इ….इ.

This is the post excerpt.

This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or anna ashtekar. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.