anna ashtekar 83

83 –अण्णा अष्टेकर, (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa  71026022, © मकरंद बेहेरे,

……. आणि त्यामुळे अण्णाला, पश्चात्ताप झाला…….

…….तुम्हाला माहित्येय डाॅक्टर  दारुवाला उर्फ अशिष पुरोहित, दारू पिऊन भविष्य सांगतो, तर अण्णा आज मित्रत्वाच्या नात्याने एका नवविवाहित जोडप्याला डाॅक्टर दारूवालाकडे घेऊन गेला, अण्णाने त्याला जोडप्याला बरंच खोदून विचारलं की काय प्राॅब्लेम्स आहेत पण पहिल्या संवादापासून जेव्हा त्या जोडप्याने अण्णाला गळ घातली की आम्हाला कुणाही निष्णात ज्योतिषाशी भेट घालून दे, तेव्हापासून ते जोडप अण्णाला काही सांगायला तयार नव्हतं, की आम्ही जे काही सांगायचय ते त्या ज्योतिषाला सांगू, पण सगळं विसरून अण्णा दोघांनाही आशिष पुरोहितकडे घेऊन गेला…….नेहमीच्या मधुशालेत…….

……. दोघेही आय.टी  सेक्टरमध्ये, मुलाला वार्षिक २० लाखाच पॅकेज तर मुलीला, १५ लाखाच, दोघंही आठवड्यातून त्यांच्या नोकरीमुळे समोरासमोर खूप कमी येतात, तर त्यांचा प्रश्न होता संतती बाबत, खरं तर तिला मुल दत्तक हवं होतं पण मुलाने हट्ट धरला स्वतःच मुल हवं, मग तिने अट घातली “चाचणी नलिका अर्भकाची” ती त्याने मान्य केली कारण तिला जीवापेक्षाही महत्वाच्या झालेल्या सोकाॅल्ड नोकरी आणि पगाराच्या हव्यासामुळे प्रसुतीपर्यंत ९ महिने आणि नंतरचे संगोपनाचे सहा महिने वेळ वाया घालवणं शक्य नव्हतं आणि प्रसुतीवेदना सहन करणं……. ही भुमिका तिने पुरोहितची तार लागेपर्यंत स्पष्ट केली…….

……डाॅक्टर दारूवाला एक एक ग्लास रिचवत त्याच्या लेव्हलपर्यंत येत होता कारण त्याला पर्याय नव्हता, आणि ते दोघेही पित होते, कारण आज बहुतांश मराठी माणसाची संस्कृती दारूमय झाली आहे, आणि अण्णा, नुसता चकना खात होता…….

…….तर दारूवालाची लेव्हल आली होती आणि त्याने विचारलं की प्रश्न काय आहे? तसं मुलगी उत्तरली की आम्हाला वेळेची आणि ग्रह तार्यांची गोळाबेरीज करून असं बाळ जन्माला घालायचय की ते आयुष्यभर सर्वार्थाने सुखी असेल, थोडक्यात तीला आधी कुंडली रचून मग त्या कुंडलीनुसार बाळ जन्माला घालायचं होतं, थोडक्यात त्या अनभिज्ञ विश्वविधात्याचं कामं तिने अण्णाला सांगीतलं होतं…….

…….काही मोजक्या जगप्रसिद्ध रेडिओलाॅजिस्ट पैकी एक  डाॅक्टर दारुवाला जागेवरून उठला त्याने, त्या दोघांना भर मधुशालेत साष्टांग नमस्कार घातला आणि म्हणाला मी डाॅक्टर असलो तरी आस्तिक आहे आणि त्यामुळे मी निसर्गाच्या चक्रात ढवळाढवळ करत नाही आणि निसर्गाविरुद्ध कसलं ही कामं करत नाही…….!

anna ashtekar 45

45- अण्णा अष्टेकर, (पुर्णत: काल्पनिक), ® at fwa ६१०२८००३, © मकरंद बेहेरे, ही गोष्ट आहे २००० सालच्या निवडणुकीची, त्यावेळी पावसाळ्यात आली होती निवडणूक, अण्णा दोन दिवस माझ्याकडेच रहायला होता त्याला धारावीच्या डांबर कंपनी एरियातील एक पोलिंग बुथ आला होता, आजूबाजूला लाकडाच्या वखारी, इंच इंच चिखल, आजूबाजूला नैसर्गिक विधीची सोय नाही, ना जेवणाखाण्याची, हे त्याने केलेले वर्णन, तो आदल्या दिवशी तिकडली सगळी व्यवस्था लावून, रात्री १२ वाजता आला होता, त्याला पी आर ओची ड्युटी आली होती आणि त्याच्या पी ओने सकाळी सहा वाजता बोलावलं होतं, त्यामुळे तो घरी आला आंघोळ वगैरे करून फ्रेश झाला, माझ्या सहचारिणीने केलेला पिठलं भात जेवला, आणि झोपी गेला, पण मला माहित होतं की त्याला झोप लागली नव्हती, आणि तो चार वाजता उठला, स्वतःच स्वतः आटोपून चालता झाला, त्याच्या आजूबाजूच्या बुथ्सवर त्याच्या आॅफीसमधील काही इतर सहकारी होते आणि त्यात होता अमीर शेख, अण्णाच्याच विभागातला, निवडणूक पुर्णत: पार पडली, सगळे सोपस्कार करून मोकळे व्हायला रात्रीचे १२ वाजले, दोघेही सायन नाक्यावर येऊन चहा प्यायले, आणि दोघेही दोन्ही दिशांना पांगले, अण्णा माझ्या घराच्या दिशेने तर अमीर साडेबाराची कर्जत लोकल पकडायला….

     तर ह्या अमीर आणि अण्णामध्ये, कार्यालयात बरेच मतभेद होते धर्मावरून, दोघे एकमेकांच्या डब्यातल जेवायचे, पण कधी वादविवाद मारामारी नव्हती, पण अाढी होती मनामध्ये आणि ती असणारच, पण तरी ही दोघे मिळून मिसळून काम करायचे, दोघांचा प्राॅब्लेम एकमेक एकत्र साॅल्व्ह करायचे….
     रात्री पाऊण वाजता दारावरची बेल वाजली, म्हणून मी दरवाजा उघडला, तर अण्णा, निवडणूकीच्या ड्युटीमुळे थकून भागून आलेला, त्याच्या पाठोपाठ अमीरचा फोन अण्णाच्या मोबाईलवर आलेला, म्हणून अण्णाने काॅल उचलला, तर अमीरची ट्रेन त्याच्या डोळ्यासमोर निघून जात होती, म्हणून जीवाचा आटापिटा करून ट्रेन पकडायला गेला आणि प्लॅटफॉर्मवरवर पडून त्याचा गुडघा फुटला होता, अण्णाने माझ्याकडे बघितलं, मी काय समजायचं ते समजलो, दोघ निघालो, सायन स्टेशनवर पोहचलो, अमीरच्या बाजुला दोन तीन लोक होती, अमीरच्या गुडघ्यातून बरच रक्त वाहिलं होत आणि तो व्हीवळत होता, त्याला त्या दोन तीन माणसांच्या मदतीने सायन स्टेशनचा रॅंप चढून वरती आणला टॅक्सीत घातला आणि सायन हाॅस्पिटलला घेऊन गेलो, वाटेत त्याच्या घरच्यांना फोन करून कळवणं गरजेच होत ते कळवलं, 
     अमीरला हाॅस्पिटलमध्ये अॅडमिट केलं, पोलिस केस होती म्हणून पोलिस आले, पंचनामा झाला, आता रक्त देणं गरजेच होतं परत आमचा मनमिळाऊ अण्णाच, तो जसा मनमिळाऊ तसं त्याचा रक्तगट सगळ्या रक्तगटात मिसळणारा, ओ+, परत अण्णा नियमित रक्तदानकरता, त्यामुळे प्रश्नच मिटला, लगेच आवश्यक ते सगळे डाॅक्टरी सोपस्कार पार पडले, एक्स रे झाला, गुडघ्याला मेजर डॅमेज झालं होतं, दोन आॅपरेशन करावी लागणार होती, कागदपत्र तयार झाली होती, आता अमीरच्या घरातले येईपर्यंत वाट बघावी लागणार होती अमीरचे घरचे वडील आणि भाऊ, सकाळच्या पहिल्या गाडीने कर्जतवरून आले, तो पर्यंत फोनवरून अमीरची ख्यालीखुशाली आम्ही कळवत होतो आता निर्णय काय तो अमीरच्या घरच्यांनी घ्यायचा होता, आम्ही कागदपत्र त्याच्या घरच्यांच्या हाती सुपूर्द केले, आणि निघालो, सहा महिन्यात अमीर पुर्णत: बरा झाला,  मधूनमधून मी आणि अण्णा त्याला बघायला जात होतो, तो पुर्णत: बरा झाल्यावर अमीर आणि त्याची आई एवढे रडले की त्याची आई अण्णाचे पाय धरायला लागली, की त्यांच रडणंच बरच काहीसं न बोलता सांगत होतं तेव्हा अण्णाने माझा एक शेर पेश केला

नसतो कुणी कधी रे हिंदू तसाच मुस्लिम
जाणून तू जगावा तो धर्म मानवाचा

anna ashtekar 09

09- अण्णा अष्टेकर, (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa    ४१०२४०११, © मकरंद बेहेरे- अण्णा आणि इतर मित्रांबरोबर हरिहरेश्वरला पिकनिकला आलो आणि नोस्ताल्जिक झालो. आज जग किती जवळ आलय नाही?फेसबुकवर अमेरिकेतल्या भावाबरोबर video chat करता येतं, त्याला whats app वर जगाच्या एका कोपऱ्यातून हाता एवढ्या डिव्हाइसवरून दुसऱ्या कोपऱ्यात मेसेज पाठवता येतो. तो ही एका सेकंदात पोहोचतोपण आज पासून ३० वर्ष अगोदर स्थिती तशी नव्हती ना! हे तुम्हाला ही माहीत असेल, ट्रंकाॅलतार या सारखी किती तरी साधन माणसाच्या मदतीला धावून येत होतीअवघ्या पंचक्रोशीत एक टेलीफोन असायचा आणि तो ही कोणाच्या तरी घरी आणि त्यावरून फोन करण्यासाठी तीन रुपये मोजावे लागायचे. चाळीत तार वाला तार घेऊन आला की चाळीतल्या बायकांच्या डोळ्याला काही न जाणून घेता पदर लागलेला असायचा……. 

 ही गोष्ट आहे चाळीतल्या अष्टेकरांच्या अक्का शेवटचे श्वास घेत होत्या तेव्हाचीशुध्द होती पण काही खर नव्हतं स्मरणशक्ती आधी पासूनच गेली होतीसारखी आठवण करून द्यावी लागायची९०व्या वर्षी जरजर झालेल्या देहात मुक्ती साठी आसुसलेला आत्मा कशात गुंतून राहिला होता त्यालाच माहीत, सगळी चाळ अष्टेकरांच्या घराकडे डोळे लावून होतीअक्का जरी आमच्या चाळीत राहात होत्या तरी त्यांच बरचस बिऱ्हाड कोकणात होत त्यांना चार ही मुलगे, मोठा आमच्या चाळीत असायचा बाकीचे तिघे गावाकडे, त्यातल्या धाकट्याच्या, धाकल्या यशवंताला लग्नाला दहा वर्ष होऊन ही मुल होत नव्हत ही म्हातारीला खंत, बाकी तिघे ही आबादी आबाद होतेघराण्याला वारसदिवाळीला पणती सगळ सगळ काही होतं, त्या साठी म्हणुन म्हातारीने शंकराच्या देवळाचा उंबरा किती झिजवला नसेल देव जाणे, सोळा सोमवार पासून जितकी व्रत वैकल्य करता येईल तितकी ती करतच होती पण माणसाचा जीव कुठे गुंतला असेल आणि कोणत्या गोष्टीसाठी, ते सांगता येत नाही. पूर्वीच्या काळी मुलं जगत नव्हती त्यामुळे चाळीत काही कुटुंबात भारतीय क्रिकेटची टीम तयार होईल इतकी पैदास असायचीअसो, तर म्हातारीचा जीव कशात गुंतला होता ते पिंडाला शिवणाऱ्या कावळ्यालाच एखादवेळ माहीत असावंचाळीच वातावरण हे मुळातच कौटुंबिक असल्या मुळे एखादा देशातला मोठा राजकीय नेता गेल्यावर देशावर जशी सुतकी काळा येते तशी आमच्या चाळीवर होती, म्हातारी आत्ता मरत्ये कि नंतर ही टांगती तलवा, तिच्या समवयस्क मैत्रिणीज्या काही वर्षांनी तिला भेटायला जाणार होत्या तिच्या आजू बाजुला जमल्या होत्यालहान मुलांना दंगामस्ती करता येत नव्हती म्हणुन ती कदाचित तिच्या नावाने चरफडत असतील मनातल्या मनात, बाकीची मंडळी काही ऑफिसला निघालेली काही पोहोचलेली,आपले बेत रद्द करूनहाफ डे टाकून घरी परतलेली कारण डॉक्टर दोन तासा पूर्वी येऊन कोऱ्यामीनचे इंजेक्शन सजेस्ट करून गेले होते जे ऐन वेळेवरती कधीच मिळत नाही…………..आणि तितक्यात तार आलीआधीच सुतकी अवकळा असलेल्या वेळी आता आणखी काय ऐकायला मिळतय असं म्हणत काही पदर परत डोळ्याशी गेलेती तार नेमकी आली ती अष्टेकरांच्याच घरीसगळ्या चाळीची धाकधूक वाढायला लागली, आणि म्हातारीचा मोठा आक्काच्या कानात काहीतरी कुजबुजला तिच्या चेहऱ्यावरच्या सुरकुत्या जरा हसल्या आणि आमचा अण्णा यशवंताच्या घरी जन्माला आला होता, मोठ्याच्या डोळ्यात अश्रू उभे राहिले, म्हातारी का थांबली होती ते तेव्हा कळल कारण आमचा अण्णा कुणी ही त्याच्या साठी थांबाव असाच होता आणि आहे……….

anna ashtekar 85

85– अण्णा अष्टेकर (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa 71027060, © मकरंद बेहेरे, 

……. अण्णा आजकाल जे काही अनाकलनीय प्रकार करतो त्या बद्दल बरेच दिवस मला प्रश्न सतावतोय, हे सगळं अण्णा करतो कसं? अगदी पुण्याई नगरकरचा किस्सा, त्या न्युकमर संगीतकाराचा किस्सा, २६ जुलैचा किस्सा, कारण मी जसं अण्णाला पहातोय तसं अण्णाला अमानवीय किंवा अतिंद्रीय शक्ती, सिध्दी प्राप्त नव्हत्या, की फार पुर्वी असे टोटल न लागणारे खेळ त्याने करून दाखवले नव्हते, पण आज मी त्याला माझ्या मनात खदखदत असलेल्या प्रश्नाच शंकेच उत्तर न विचारताच त्याने मला देऊन टाकलं…….

…….आज माझ्या स्वरचित, आणि संगीतबध्द केलेल्या रचनांचा वर्षाला होणार्या बर्याच कार्यक्रमांपैकी एक कार्यक्रम झाला, त्यात काही नवल नाही, ते होतच असतात, असो तर, त्या कार्यक्रमाला काही गजलवासींचा गृप आला होता आणि तो हुल्लडबाजी करत होता, अण्णा विंगेतच होता, अण्णाने मध्येच येऊन कार्यक्रम थांबवला आणि त्यांना “प्राॅब्लेम काय आहे?” विचारलं, तर त्यांच्यापैकी एक जण उठला आणि म्हणाला, “आम्ही मकरंद बेहेरेंना गीतकार आणि संगीतकार मानायलाच तयार नाही आहोत!”, अण्णा त्यावर म्हणाला “ठीक आहे हे मी ही मान्य करतो पण माझ्यासाठी एक कराल, फक्त एकच, प्रत्येकाने काही वेळासाठी बाजुला बसलेल्या व्यक्तीच्या कानावर आपला हात ठेवाल? फक्त काही मिनिटांसाठी, आणि जवळ जवळ प्रत्येकाने तशी कृती केली आणि काय आश्चर्य, काही वेळातच माझ्या आरोह अल्बममधील प्रत्येक जण “शेज ही बोलते” हे गाणं मोठ्याने गुणगुणू लागला, कारण प्रत्येकाला प्रत्येकाच्या. हातातून तेच गाणं ऐकु येत होतं, आणि त्यामुळे झालं काय की जे निख्खळ माझ्या कार्यक्रमाचा आनंद घेण्यासाठी आले होते त्यांनी उभे राहून टाळ्यांच्या कडकडाटात करून सभागृह दणाणून सोडलं, त्यावर अण्णा म्हणाला, “तुम्ही कितीही नाही म्हणा, पण आज तुम्हालाच प्रचिती आली असेल की मकरंद तुमच्यात किती भिनलाय ते!”

कार्यक्रम संपल्यावर आम्ही जेव्हा टॅक्सीत बसलो तेव्हा अण्णा म्हणाला “मला मध्यंतरी झालेल्या अॅक्सिडंटची ही सगळी कृपा!”

anna ashtekar 86

86– अण्णा अष्टेकर (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa 71027070, © मकरंद बेहेरे,

……. ” आॅल आऊट फाॅर नो लाॅस!” अण्णाने हे उत्तर दिलं आणि विचारलेल्या प्रश्नावर अण्णाची फजीती होईल असं वाटलेल्या त्या टवाळाचा थोबडा उतरला, आणि बाकीचे मजा बघायला जमलेले त्या टवाळालाच हासायला लागले…….

……. प्रत्येक चाळीत जशी एखादी काकी आणि मामी असते तसाच एखादा टवाळही, नाही टवाळांचं संपूर्णच्या संपूर्ण कुटुंबच्या कुटुंबही असतं, आणि कुत्सितपणा, कुचकेपणा त्यांच्या नसानसात भरलेला असतो, बाकी शष्प काही नसेल त्यांच्याकडे, पण इतरांची टिंगलटवाळी करण्यात हातखंडा असतो, ते संधीच शोधत आसतात आपल्याला एखाद्याची टर कशी उडवता येईल आणि ती झालेली मजा, फजीती महिनोन्महिने रवंथ करण्यासाठी त्यांच्याच समान लायकीच्या कुटुंबांचे त्यांच्या बरोबर कट्टे भरत असतात.

……. तर ही महादेव निवासमधली गोष्ट आहे, एकदा अण्णाच्या घराला कुलूप होतं, बाकीचे घरातले कुठेना कुठे गेले असावेत, अण्णा आला आणि शर्टाच्या आणि पॅंटेच्या खिशात चावी शोधू लागला, पण चावी काही मिळेना, नंतर त्याच्या लक्षात आलं की, त्याची किल्ली घरात राहिल्येय आणि तो बाहेर, त्याची ही धडपड बघून एखादा त्याच्या मदतीला धावला असता, पण तो कुटाळ शैतानी डोक्याचा आणि त्याच्या बरोबरचे, अण्णांचा हात बरोब्बर पॅंटेच्या खिशात गेल्यावर त्याने प्रश्न विचारला, बरं जगात त्यावेळी कुठेही कसलीही मॅच चालू नव्हती कि चाळीच्या मैदानात, “काय अण्णा स्कोअर काय झाला?” अण्णा पण हजरजबाबी त्याने वरील उत्तर दिलं, पण एवढी फजीती होऊनही तो टवाळ हार मानायला तयार नाही, तो म्हणाला “हे माझ्या प्रश्नाचे उत्तर नाही अण्णा!” पण अण्णाही त्याच्यापेक्षा सवाई अण्णाने त्यानंतर जे उत्तर दिलं ते ऐकून फिदीफिदी हसणारे बाकीचेही त्या कुटाळासकट पसार झाले, जे उत्तर मी तुम्हाला इथे सांगू शकत नाही…….

anna ashtekar 50

50 -अण्णा अष्टेकर, (पुर्णत: काल्पनिक), ® at fwa, ६१०२०१३१, © मकरंद बेहेरे,  काल परवाच नवरात्र होऊन गेलय, त्यामुळे माझ्या महादेव निवासमधील नवरात्रीच्या आठवणी जाग्या झाल्या, आमचे ग्रामदैवत शिवदेवी, नवसाला पावणारी, तिचा उत्सव धुमधडाक्यात साजरा व्हायचा, आडव्या महादेव निवासच उभ्या बिल्डींगमधे रुपांतर होईपर्यंत हा धुमधडाका चालू असायचा, पण जशी बिल्डींग झाली, तशी उत्सवाची रया गेली, आमच्या आडव्या महादेव निवाससमोर मोकळं मैदान होतं आणि त्या मैदानाच्या एका बाजूला छोट्याश्या टेकडीवर देवीच मंदीर, घटस्थापनेचा पहिला दिवस शांततामयरित्या पार पडायचा पण नंतरचे दसर्यापर्यंतचे दिवस म्हणजे हैदोस असायचा, घटस्थापना करण्यासाठी अण्णाचे अजोबा कृष्णराव ठोसर,  आईचे वडील दरवर्षी पूजा सांगायचे, पूजा झाली की लाऊडस्पिकरवरची गाणी दिवसाचा प्रहर बदलेल तशी बदलायची, सकाळी भुपाळ्या, भक्ती गीते, मग आठ नऊ वाजल्यापासून दुपारी बारा वाजेपर्यंत नवी जुनी भावगीतं, बारा ते चार दुपारी झोपायची वेळ असल्यामुळे कर्णभंजंन थांबायचं की चार वाजल्यापासून मधुमतीतील सुहाना सफर और ये मौसम हंसी पासून सुरुवात व्हायची ते रात्र जशी चढत जायची रंबा हो हो हो सारख्या टुकार गाण्यांनी आसमंताची पकड घेतलेली असायची, मग रात्री उशिरा पर्यंत चालणारा पडदयावरच्या चित्रपटाचा खेळ सुरू व्हायचा, ‘आजचा चित्रपट’ असा फळा दुपारी चार वाजता बाहेर लागला की, येणारी जाणारी माणसं आवर्जून थांबून त्या फळ्यावरचा मजकूर वाचून पुढे जायची, मग पंचक्रोशीतील आजूबाजूच्या चाळी, वाड्या अळ्यांना खबर लागलेली असायची, आणि चित्रपटाच्यावेळी चाळीचे आवार भरून जायचे, चित्रपट पडद्याच्या दोन्ही बाजूने बघता यायचा म्हणून अमाप गर्दी व्हायची. कधी एखादा कृष्ण- धवल चित्रपट बघायला मिळायचा तर कधी ईस्टरमन, फुजीकलरमधले, कधी हिंदी तर कधी मराठी, कधी कौटुंबिक पार्श्वभूमीचे तर कधी ढिशुम ढिश्कॅव आवाज येणारे हणामारीचे चित्रपट, तर कधी फक्त गरबा असायचा, चाळीच्या आवारात गर्दी व्हायच्या आत, बायकामंडळींचा आणि बालगोपालांचा भोंडलाही व्हायचा,, आणि नंतर वेगवेगळ्या प्रकारचा प्रसादही वाटला जायचा, गरबा व्हायचा तेव्हा अनेक पोषाखात गरब्याच्या निमित्ताने  जोडी जमवून लाईन मारणे आणि लाईन सांभाळण्याचा प्रयत्न सुरू व्हायचा, साधारणतः सगळे उमेदवार जे लग्नासाठी उभे होते ते भावी काळातील आगामी चित्रपटातील हिरो हिरोईनच असावेत असे वावरायचे, पण तरीही नवरात्र झाल्यानंतर जानेवारीमध्ये कधी बातमी ऐकू आली नाही, चित्रपटाच्यावेळची तर तर्हाच वेगळी, चाळीच्या समोरच मोकळं पटांगण हे आणलेल्या गोणपाटावर, चादरी, चपला, झापांवर बसून हाऊसफुल नैसर्गिक स्टाॅलमध्ये रुपांतरीत व्हायचं, आणि आम्ही महादेव निवासचे रहिवासी मात्र वेगवेगळ्या खुर्च्या घेऊन बाल्कनीत बसल्याच्या आवेशात असायचो, मग दिलखेच अशा नृत्यांना आणि काळजाचा ठाव घेणार्या संवादांना स्टाॅलमधील हिरोंच्या जे पडद्यावर स्वतःला बघत असावेत त्यांच्या शिट्टया व स्पेशल काॅमेंट्स  ऐकू यायच्या आणि हशा पिकायचा, एखाद दिवशी जागा पटकावण्यावरुन हुल्लड व्हायची आणि एका चाळीतला स्वयंघोषीत दादा दुसर्या चाळीतल्या दादाला जो त्या लफड्यात असायचा त्याला आवाज़ द्यायचा तर कधी कोणी विनोदी व्यक्तिमत्व स्टाॅलमध्ये घुशी सोडून द्यायचं आणि स्टाॅलमधल्या हिरोंची पळापळ बघून मनोमन दिलखुलास आनंद घ्यायचं, तर कधी दुसराच राडा व्हायचा, पोलिस यायचे, चित्रपट अर्ध्यावर थांबायचा तर कधी चित्रपटाच रीळ तुटायचं, कधी पाऊस पडायचा आणि खासकरून चाळीतल्या तरुणींचा हिरमोड व्हायचा,  आमच्यासारखी काही लहान मुलं एखादा हाॅरर, किंवा मारामारीचा किंवा सुरामारीचा सीन सुरू झाला की डोळे झाकून घ्यायची आणि “पुढे काय होईल?” असा निरागस प्रश्न आजूबाजूच्या सज्ञांनांना विचारायची जणू काही आजूबाजूला बसलेले चित्रपट लेखक असावेत तर काहीजण ढिशुम ढिशुमच्या सीनला उत्सूकते पोटी जागेवर उड्या मारायला लागायचे, तर कधी पडद्यावर फुलांची झोंबाझोंबी दिसली की “म्हणजे काय?” असा बाळबोध प्रश्न आमचा असायचा, आणि सज्ञांनांना उत्तर देण कठीण व्हायचं, पण या डोळे झाकण्यामुळे आम्ही बरेच जणांच्या नेत्रपल्लवीला मुकलो होतो असं आता वाटायला लागलय, कधी कुणी चाळीतली सुरेखा चाळीतल्याच अनिकेत सक्करला बघायची, तर कधी कुणी त्रिविक्रम ओगले कुणाला राजश्री पळसुले म्हणून बघायचा,

या दरम्यान शिवदेवीला काही जण नवस बोलायला तर काही फेडायला यायचे, येणार्या भाविकांमुळे बरीच दक्षिणा जमायची, दर दिवशी देवीचा थाट काही वेगळाच असायचा, चाळीत प्रत्येक घरात नवरात्र वसलेल असायचं, घरच्या देवीबरोबर शिवदेवीलाही वेगवेगळ्या प्रकारचे नैवेद्य व्हायचे, काही घरात श्री सुक्ताची आवर्तने व्हायची तर काही घरात सप्तशतीचे पाठ, काही घरात शतचंडी नवचंडीचे याग, दोन घरात अंगात यायचं, एका घरात बाई खरी की देवी खरीं असा प्रश्न पडायचा तर दुसर्या घरात विश्वास ठेवावाच लागायचा, पण या अशा “चैतन्यमय” वातावरणात सहामहीचा अभ्यास करायचा म्हणजे सत्वपरिक्षा असायची.
     या दरम्यान आमच्या चाळीत कलागुण भरपूर असल्यामुळे बाहेरच्या कलाकारांना कधी बोलवाव लागलं नाही, सुळे त्याच्या भसाड्या आवाजात आपली गाण्याची खाज भागवून घ्यायचा तर अजय सातारकर चाळीतल्या आणि बाहेरच्या महान व्यक्तिमत्वांची मिमिक्री करण्याचा केविलवाणा प्रयत्न करायचा दर विजय नागपुरकर पु.ल. देशपांडे, व.पु काळेंनंतर मीच, अशा अविर्भावात असायचा, आणि या सगळ्यांचा प्रायोजक असायचा लाॅटरीच्या तिकीटांवर करोडपती बनण्याची स्वप्ने बघणारा सुनिल माजगावकर
   सरतेशेवटी दसर्याला सुरुवात व्हायची ती पहाटे साडेपाच वाजता “मलयगीरीचा चंदन गंधित धुप तुला दाविला,” या गाण्याने, सारा परिसर भारावून जायचा, दुपारी मस्तपैकी बासुंदी पुरीचा बेत , संध्याकाळी आप्तेष्टांकडून, शेजार्यांकडून सोनं लुटणे, विसर्जन आणि रात्री त्या वर्षीचा हीट चित्रपट!
     काही दिवसांनी, वर्षांनी गणित बदलायला लागली, वर्गणी कमी जमू लागली, महागाई वाढली, मंडळाच्या जमलेल्या तुटपुंजीमध्ये उत्सव करणं जिकीरीचं होऊ लागलं, केबल टी.व्ही सारखी करमणूकीची नवी साधनं येऊ लागली, चाळ बिल्डरच्या घशात गेली, आणि महादेव निवासचा नवरात्र उत्सव ओस पडू लागला आणि एके वर्षी कायमचा बंद पडला, पण या नवरात्रौत्सवाने महादेव निवासलाच नव्हे तर अख्ख्या भारताला अनुराधा बर्वे, आणि प्रांजल कर्वे सारखे हिरो हिरोईन देऊ केेले