anna ashtekar 86

86– अण्णा अष्टेकर (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa 71027070, © मकरंद बेहेरे,

……. ” आॅल आऊट फाॅर नो लाॅस!” अण्णाने हे उत्तर दिलं आणि विचारलेल्या प्रश्नावर अण्णाची फजीती होईल असं वाटलेल्या त्या टवाळाचा थोबडा उतरला, आणि बाकीचे मजा बघायला जमलेले त्या टवाळालाच हासायला लागले…….

……. प्रत्येक चाळीत जशी एखादी काकी आणि मामी असते तसाच एखादा टवाळही, नाही टवाळांचं संपूर्णच्या संपूर्ण कुटुंबच्या कुटुंबही असतं, आणि कुत्सितपणा, कुचकेपणा त्यांच्या नसानसात भरलेला असतो, बाकी शष्प काही नसेल त्यांच्याकडे, पण इतरांची टिंगलटवाळी करण्यात हातखंडा असतो, ते संधीच शोधत आसतात आपल्याला एखाद्याची टर कशी उडवता येईल आणि ती झालेली मजा, फजीती महिनोन्महिने रवंथ करण्यासाठी त्यांच्याच समान लायकीच्या कुटुंबांचे त्यांच्या बरोबर कट्टे भरत असतात.

……. तर ही महादेव निवासमधली गोष्ट आहे, एकदा अण्णाच्या घराला कुलूप होतं, बाकीचे घरातले कुठेना कुठे गेले असावेत, अण्णा आला आणि शर्टाच्या आणि पॅंटेच्या खिशात चावी शोधू लागला, पण चावी काही मिळेना, नंतर त्याच्या लक्षात आलं की, त्याची किल्ली घरात राहिल्येय आणि तो बाहेर, त्याची ही धडपड बघून एखादा त्याच्या मदतीला धावला असता, पण तो कुटाळ शैतानी डोक्याचा आणि त्याच्या बरोबरचे, अण्णांचा हात बरोब्बर पॅंटेच्या खिशात गेल्यावर त्याने प्रश्न विचारला, बरं जगात त्यावेळी कुठेही कसलीही मॅच चालू नव्हती कि चाळीच्या मैदानात, “काय अण्णा स्कोअर काय झाला?” अण्णा पण हजरजबाबी त्याने वरील उत्तर दिलं, पण एवढी फजीती होऊनही तो टवाळ हार मानायला तयार नाही, तो म्हणाला “हे माझ्या प्रश्नाचे उत्तर नाही अण्णा!” पण अण्णाही त्याच्यापेक्षा सवाई अण्णाने त्यानंतर जे उत्तर दिलं ते ऐकून फिदीफिदी हसणारे बाकीचेही त्या कुटाळासकट पसार झाले, जे उत्तर मी तुम्हाला इथे सांगू शकत नाही…….

Advertisements

anna ashtekar 50

50 -अण्णा अष्टेकर, (पुर्णत: काल्पनिक), ® at fwa, ६१०२०१३१, © मकरंद बेहेरे,  काल परवाच नवरात्र होऊन गेलय, त्यामुळे माझ्या महादेव निवासमधील नवरात्रीच्या आठवणी जाग्या झाल्या, आमचे ग्रामदैवत शिवदेवी, नवसाला पावणारी, तिचा उत्सव धुमधडाक्यात साजरा व्हायचा, आडव्या महादेव निवासच उभ्या बिल्डींगमधे रुपांतर होईपर्यंत हा धुमधडाका चालू असायचा, पण जशी बिल्डींग झाली, तशी उत्सवाची रया गेली, आमच्या आडव्या महादेव निवाससमोर मोकळं मैदान होतं आणि त्या मैदानाच्या एका बाजूला छोट्याश्या टेकडीवर देवीच मंदीर, घटस्थापनेचा पहिला दिवस शांततामयरित्या पार पडायचा पण नंतरचे दसर्यापर्यंतचे दिवस म्हणजे हैदोस असायचा, घटस्थापना करण्यासाठी अण्णाचे अजोबा कृष्णराव ठोसर,  आईचे वडील दरवर्षी पूजा सांगायचे, पूजा झाली की लाऊडस्पिकरवरची गाणी दिवसाचा प्रहर बदलेल तशी बदलायची, सकाळी भुपाळ्या, भक्ती गीते, मग आठ नऊ वाजल्यापासून दुपारी बारा वाजेपर्यंत नवी जुनी भावगीतं, बारा ते चार दुपारी झोपायची वेळ असल्यामुळे कर्णभंजंन थांबायचं की चार वाजल्यापासून मधुमतीतील सुहाना सफर और ये मौसम हंसी पासून सुरुवात व्हायची ते रात्र जशी चढत जायची रंबा हो हो हो सारख्या टुकार गाण्यांनी आसमंताची पकड घेतलेली असायची, मग रात्री उशिरा पर्यंत चालणारा पडदयावरच्या चित्रपटाचा खेळ सुरू व्हायचा, ‘आजचा चित्रपट’ असा फळा दुपारी चार वाजता बाहेर लागला की, येणारी जाणारी माणसं आवर्जून थांबून त्या फळ्यावरचा मजकूर वाचून पुढे जायची, मग पंचक्रोशीतील आजूबाजूच्या चाळी, वाड्या अळ्यांना खबर लागलेली असायची, आणि चित्रपटाच्यावेळी चाळीचे आवार भरून जायचे, चित्रपट पडद्याच्या दोन्ही बाजूने बघता यायचा म्हणून अमाप गर्दी व्हायची. कधी एखादा कृष्ण- धवल चित्रपट बघायला मिळायचा तर कधी ईस्टरमन, फुजीकलरमधले, कधी हिंदी तर कधी मराठी, कधी कौटुंबिक पार्श्वभूमीचे तर कधी ढिशुम ढिश्कॅव आवाज येणारे हणामारीचे चित्रपट, तर कधी फक्त गरबा असायचा, चाळीच्या आवारात गर्दी व्हायच्या आत, बायकामंडळींचा आणि बालगोपालांचा भोंडलाही व्हायचा,, आणि नंतर वेगवेगळ्या प्रकारचा प्रसादही वाटला जायचा, गरबा व्हायचा तेव्हा अनेक पोषाखात गरब्याच्या निमित्ताने  जोडी जमवून लाईन मारणे आणि लाईन सांभाळण्याचा प्रयत्न सुरू व्हायचा, साधारणतः सगळे उमेदवार जे लग्नासाठी उभे होते ते भावी काळातील आगामी चित्रपटातील हिरो हिरोईनच असावेत असे वावरायचे, पण तरीही नवरात्र झाल्यानंतर जानेवारीमध्ये कधी बातमी ऐकू आली नाही, चित्रपटाच्यावेळची तर तर्हाच वेगळी, चाळीच्या समोरच मोकळं पटांगण हे आणलेल्या गोणपाटावर, चादरी, चपला, झापांवर बसून हाऊसफुल नैसर्गिक स्टाॅलमध्ये रुपांतरीत व्हायचं, आणि आम्ही महादेव निवासचे रहिवासी मात्र वेगवेगळ्या खुर्च्या घेऊन बाल्कनीत बसल्याच्या आवेशात असायचो, मग दिलखेच अशा नृत्यांना आणि काळजाचा ठाव घेणार्या संवादांना स्टाॅलमधील हिरोंच्या जे पडद्यावर स्वतःला बघत असावेत त्यांच्या शिट्टया व स्पेशल काॅमेंट्स  ऐकू यायच्या आणि हशा पिकायचा, एखाद दिवशी जागा पटकावण्यावरुन हुल्लड व्हायची आणि एका चाळीतला स्वयंघोषीत दादा दुसर्या चाळीतल्या दादाला जो त्या लफड्यात असायचा त्याला आवाज़ द्यायचा तर कधी कोणी विनोदी व्यक्तिमत्व स्टाॅलमध्ये घुशी सोडून द्यायचं आणि स्टाॅलमधल्या हिरोंची पळापळ बघून मनोमन दिलखुलास आनंद घ्यायचं, तर कधी दुसराच राडा व्हायचा, पोलिस यायचे, चित्रपट अर्ध्यावर थांबायचा तर कधी चित्रपटाच रीळ तुटायचं, कधी पाऊस पडायचा आणि खासकरून चाळीतल्या तरुणींचा हिरमोड व्हायचा,  आमच्यासारखी काही लहान मुलं एखादा हाॅरर, किंवा मारामारीचा किंवा सुरामारीचा सीन सुरू झाला की डोळे झाकून घ्यायची आणि “पुढे काय होईल?” असा निरागस प्रश्न आजूबाजूच्या सज्ञांनांना विचारायची जणू काही आजूबाजूला बसलेले चित्रपट लेखक असावेत तर काहीजण ढिशुम ढिशुमच्या सीनला उत्सूकते पोटी जागेवर उड्या मारायला लागायचे, तर कधी पडद्यावर फुलांची झोंबाझोंबी दिसली की “म्हणजे काय?” असा बाळबोध प्रश्न आमचा असायचा, आणि सज्ञांनांना उत्तर देण कठीण व्हायचं, पण या डोळे झाकण्यामुळे आम्ही बरेच जणांच्या नेत्रपल्लवीला मुकलो होतो असं आता वाटायला लागलय, कधी कुणी चाळीतली सुरेखा चाळीतल्याच अनिकेत सक्करला बघायची, तर कधी कुणी त्रिविक्रम ओगले कुणाला राजश्री पळसुले म्हणून बघायचा,

या दरम्यान शिवदेवीला काही जण नवस बोलायला तर काही फेडायला यायचे, येणार्या भाविकांमुळे बरीच दक्षिणा जमायची, दर दिवशी देवीचा थाट काही वेगळाच असायचा, चाळीत प्रत्येक घरात नवरात्र वसलेल असायचं, घरच्या देवीबरोबर शिवदेवीलाही वेगवेगळ्या प्रकारचे नैवेद्य व्हायचे, काही घरात श्री सुक्ताची आवर्तने व्हायची तर काही घरात सप्तशतीचे पाठ, काही घरात शतचंडी नवचंडीचे याग, दोन घरात अंगात यायचं, एका घरात बाई खरी की देवी खरीं असा प्रश्न पडायचा तर दुसर्या घरात विश्वास ठेवावाच लागायचा, पण या अशा “चैतन्यमय” वातावरणात सहामहीचा अभ्यास करायचा म्हणजे सत्वपरिक्षा असायची.
     या दरम्यान आमच्या चाळीत कलागुण भरपूर असल्यामुळे बाहेरच्या कलाकारांना कधी बोलवाव लागलं नाही, सुळे त्याच्या भसाड्या आवाजात आपली गाण्याची खाज भागवून घ्यायचा तर अजय सातारकर चाळीतल्या आणि बाहेरच्या महान व्यक्तिमत्वांची मिमिक्री करण्याचा केविलवाणा प्रयत्न करायचा दर विजय नागपुरकर पु.ल. देशपांडे, व.पु काळेंनंतर मीच, अशा अविर्भावात असायचा, आणि या सगळ्यांचा प्रायोजक असायचा लाॅटरीच्या तिकीटांवर करोडपती बनण्याची स्वप्ने बघणारा सुनिल माजगावकर
   सरतेशेवटी दसर्याला सुरुवात व्हायची ती पहाटे साडेपाच वाजता “मलयगीरीचा चंदन गंधित धुप तुला दाविला,” या गाण्याने, सारा परिसर भारावून जायचा, दुपारी मस्तपैकी बासुंदी पुरीचा बेत , संध्याकाळी आप्तेष्टांकडून, शेजार्यांकडून सोनं लुटणे, विसर्जन आणि रात्री त्या वर्षीचा हीट चित्रपट!
     काही दिवसांनी, वर्षांनी गणित बदलायला लागली, वर्गणी कमी जमू लागली, महागाई वाढली, मंडळाच्या जमलेल्या तुटपुंजीमध्ये उत्सव करणं जिकीरीचं होऊ लागलं, केबल टी.व्ही सारखी करमणूकीची नवी साधनं येऊ लागली, चाळ बिल्डरच्या घशात गेली, आणि महादेव निवासचा नवरात्र उत्सव ओस पडू लागला आणि एके वर्षी कायमचा बंद पडला, पण या नवरात्रौत्सवाने महादेव निवासलाच नव्हे तर अख्ख्या भारताला अनुराधा बर्वे, आणि प्रांजल कर्वे सारखे हिरो हिरोईन देऊ केेले

anna ashtekar 21

21

४१०२७०९२- गेले काही दिवस अण्णा माझ्याबद्दल बऱ्याच लोकांशी बोलत होता मक्या मोठा माणूस बनत चाललाय, फेमस होत चाललाय, हळू हळू ते माझ्या इथून तिथून कानावर येत होत, म्हणून परवाच्या रविवारी त्याला फोन केला सकाळी ११ वाजता, तरी त्याची सकाळ झाली नव्हती, मी फोन करून त्याचा उठी उठी गोपाळा केला होता, जागा झाला, आणि म्हणाला “मक्या तू मोठा माणूस बनत चालालायस, फेमस होत चालालायस”, म्हटलं “अण्णाशेठ गरीबाची उगाच कशाला चेष्टा करताय, कशाला हरबऱ्याच्या झाडावर चढवताय, अरे एक सीडी काढली ती खपता खपत नाही, कुणी कुठे ही आपली गाणी वाजवत नाही,कुणी आपल्याला प्रमोटही करत नाही,सगळीकडल्या लॉबिंगनी दबला गेलोय, त्यात स्वतःची पाठ स्वतःला थोपटता येत नाही,स्वतःच्या प्रसिद्धीसाठीकुणाची हाजी हाजी करता येत नाही, कशाला उगाच गरीबाला सतावताय”, “अरे मक्या मी तुला जे सांगतोय ते ऐकून तुला मुठभर तरी मांस चढेल”, मी म्हणालो “असं काय खास आहे?”

    “अरे मक्या माझ्या ऑफिसमधली माझी एक कुलीग आहे तिने सांगितलेला हा किस्सा, मला म्हणाली अष्टेकर साहेब काल एक गम्मतच झाली, मी माझ्या पडवीत काम करत होते तितक्यात माझ्या शेजारची एक कॉलेजवयीन मुलगी माझ्या घरी आली आणि म्हणाली काकु तुम्हाला गाणं ऐकायचय? मस्त आहे नव आहे, मी म्हणाले, काय ती तुमची नवी गाणी सगळी पाश्चात्य संगीत असलेली आणि चोरलेली, आमच्यासारखी जुन्या जमान्यातली ऐकण्यासारखी तरी आहेत का?, तर ती मुलगी म्हणाली काकु ऐका तर तुम्हाला खूप आवडेल, अस म्हणत तिने माझ्या कानाला हेडफोन लावला आणि मी आवाक झाले अष्टेकर साहेब तुम्ही जी गाणी आजकाल ऑफिसच्या कॉम्प्युटरवर लावता त्यातल एक गाण होत ते. मी म्हणालो, मग त्यात काय नवल? अण्णा समोरून म्हणाला अरे मक्या आजकाल मी फक्त आणि फक्त तुझी सीडी ऑफिसमध्ये लावून ऐकत असतो बस्स, मी माझ्या कुलीगला म्हणालो तिला कुठे मिळाली ही गाणी? माझी कुलीग म्हणाली तिच्या मित्राने कुठून तरी डाउनलोड केली आणि तिला दिली, मक्या हळू हळू का होईना कर्णोपकर्णी तुझी प्रसिद्धी होत चालल्ये अभिनंदन,

अण्णा फेकत नव्हता एवढ खर, पण विचार केला, बाहेरच्या खोट्या दिखाऊ जगात, माझ्या सारख्या बुडत्याला तेवढाच काठीचा आधार……. 


anna ashtekar 47

47- अण्णा अष्टेकर, (पुर्णत: काल्पनिक) ® at fwa, ६१०२९०१० © मकरंद बेहेरे,  

परवा अण्णाने मजाच केली, 

      जेव्हापासून आडव्या महादेव निवासचे उभ्या इमारतीत रुपांतर झाले तेव्हापासून आमच्या पंचक्रोशीत, शारदीय सांस्कृतिक मोहोत्सवाची सुरुवात झाली, हा मोहोत्सव गेले विस वर्ष सलग सातत्याने साजरा होतोय, हा मोहोत्सव भाद्रपदातील गणपती उत्सवापासून सुरू होतो, आणि कोजागीरी पौर्णिमेला संपतो, या मोहोत्सवासाठी सढळ हस्ते खुप मोठी वर्गणी जमत असल्यामुळे, मोहोत्सवही राजेशाही थाटात होतो, बर्याच छोट्या मोठ्या सांस्कृतिक कार्यक्रम, घडामोडी घडत असतात, वर्तमानपत्रांपासून ते दृक् श्राव्य माध्यमे मोहोत्सवाचा कानोसा घेत असतात, चौदा विद्या चौसष्ट कलांपैकी बहुतांश कलाप्रकारांना साद घातली जाते, त्यासाठी बाहेरच्या कलाकारांना त्यांची कला पेश करण्यासाठी बोलावलं जातं, स्थानिक कलागुणांना वाव दिला जातो, बरच काही घडत असतं, 
     दर वर्षी पहिल्या मोहोत्सवाचा हिशेब ठिशेब झाला आॅडीट झालं की, जानेवारीपासून पुढच्या वर्षीची आखणी सुरू होते, या वर्षाच्या मोहोत्सव समितीमध्ये अण्णा पहिल्यापासून होता, प्रमुख पाहुणे म्हणून कोणाला बोलवायचं, सत्कार कोणाच्या हस्ते करायचे, बक्षीसं कोणाच्या हस्ते द्यायची, या वेळी कोणत्या कलाकारांना बोलवायचं ते  खानपान व्यवस्थेचं कंत्राट कोणाला द्यायचं इ निर्णय घेतले गेले, काही सदस्यांनी सुचना ही केल्या, अण्णाही त्यातील एक होता, की राजकिय नेते मंडळींना बोलवू नका, लायकी नसलेल्या, हाजी हाजी करून मोठ्या झालेल्या व्यक्ती,  कलाकारांना बोलवू नका ई. पण सगळ्या सुचना नाकारल्या गेल्या, तरी अण्णाच्या पथ्यावर, एक गोष्ट पडली, निवेदनाच काम अण्णाला देण्यात आलं, आणि अण्णाने त्या संधीचा पुरेपुर फायदा घेतला….
अण्णा नाकासमोर चालणारा, एक घाव दोन तुकडे, आत एक बाहेर एक, त्याला जमायच नाही, या बेगडी नकली खोट्या दुनियेचा जिथे आणि जसा बुरखा फाडला जाईल तिथे फाडायचा, आणि ही संधी अण्णासाठी सहज आणि अनायसे चालून आलेली…..
     माझी रोजनिशी तो वाचायचा, त्यामुळे त्याने त्याला आवडलेले त्यातील काही निवडक शंभर लेख, त्याने आॅफिसमधील साहेबांच्या आर्थिक सहकार्याने छापले आणि नाव दिलं “व्हेवलेंथ!” 
     मोहोत्सव सुरू झाला, अण्णा आपली निवेदनाची जबाबदारी योग्य रितीने पार पाडत होता, उपरोक्त उल्लेखीत पाहुणे, कलाकार,आले की, तो त्यांना असे शेलके चिमटे, कोपरखळ्या  मारायचा, त्याचे माणुसकीला काळिमा फासणारे, त्यांना लाज आणणारे किस्से सांगायचा  त्यांना त्यांची जागा दाखवायचा आणि कार्यक्रम रंगवायचा, की त्या आसामींना धरलं तर चावतय सोडलं तर पळतयं अशी स्थिती व्हायची, नाहीतर तोंड दाबून बुक्क्यांचा मार सहन करावा लागायचा, त्यामुळे एकतर ते कार्यक्रम, अर्ध्यावर सोडून निघून तरी जायचे किंवा चेहेर्यावर नकली हास्य दाखवत निर्लज्यपणे पब्लिक फिगर असल्यामुळे बसून तरी रहायचे….
    आणि तो दिवस आला कोजागिरी पौर्णिमेचा, त्या दिवशी शारदीय सांस्कृतिक मोहोत्सवाच सुप वाजणार होतं त्या दिवसाचे प्रमुख पाहुणे होते संगीतकार कौंतेय जहागीरदार आणि कवी, गीतकार मदन खोटे, माझा व्हेवलेंथ हा लेखसंग्रह या जोडगोळीच्या हस्ते प्रकाशित करण्यात येणार होता, अण्णाने त्या दिवशीही तशीच खेळी खेळली, त्याने त्या लेखसंग्रहातील “व्हेवलेंथ” हा लेख वाचून दाखवला आणि तो पाहुणे आलेल्या जोडगोळीला समर्पित केला, त्याचा परिणाम असा झाला ते ही त्यांची लायकी कळल्यामुळे कार्यक्रम अर्ध्यावर सोडून गेले, मला प्रश्न पडला की आता लेखसंग्रह प्रकाशित कसा होणार, तेवढ्यात अण्णाने ५ वर्षीय ऐका निरागस मुलाला व्यासपीठावर बोलावलं ज्याचं नाव चारुहास थळे होतं आणि त्याच्या हस्ते “व्हेवलेंथ”च प्रकाशन केलं ज्याची बोट संवादीनीवर नुकतीच फिरू लागली होती….!

anna ashtekar 25

25- ६१०२६०२२- अण्णा अष्टेकर, (पुर्णत: काल्पनिक) ® at fwa, ©मकरंद बेहेरे, १३ जून आज जवळ जवळ सगळ्या शैक्षणिक संस्था सुरू झाल्या, अण्णाचा मला फोन आला ‘अरे मी येतोय’ म्हटलं ‘ये’ तसा अण्णा आला दोन दिवसांसाठी रहायला दिवसभर अॉफिस, संध्याकाळी मोकळा असायचा, त्याला म्हणालो चल आज माझ्या गुरूंकडे जाऊ, तो एका पायावर तयार होता, दोघेही निघालो आणि विद्यालयात पोहोचलो, गुरुजी होतेच, त्यांना आम्हाला बघितल्यावर खुप आनंद झाला. आजकाल ते मला संगीतकार म्हणून संबोधतात, म्हणालो “काय गुरुजी थट्टा करताय?” त्यावर गुरुजी म्हणाले “अरे मकरंद शिष्याने गुरुच्या एक पाऊल पुढे असावं आणि ते तू करुन दाखवलस!” त्यांच्या आजच्या शिष्यांसमोर मला लाजल्यासारख झालं! त्यांनी चहा मागवला गप्पा टप्पा सुरु होत्या, आणि तेव्हढ्यात एका बाईची नवीन अँडमिशन झाली, जी प्रेगनंट होती आणि तिला डिलेव्हरीला तीन महीने होते, असं तिनेच सांगितले, त्या बाईला गुरुजींनी एका संवादीनीसमोर बसवलं आणि तिला समजेल असं सगळ्या शिष्यांना अथांग संगीत विश्वाबाबत अवगत करून देऊ लागले.मधूनच एखाद सरगम गीत किंवा एखादा अलंकार शिष्यांकडून करून घेऊ लागले, त्या बाईला ते समजलं असावं किंवा ती न समजल्याच ढोंग करत होती, पण ती बाई अति उत्साही वाटत होती, ती म्हणाली “मला या तिन महिन्यात संपूर्ण शास्त्रीय संगीत शिकायचय!” एखादवेळ तिला गर्भसंस्कार करायचे असतील, पण आम्ही तिघे एकमेकांकडे बघत बसलो आणि जरा हसलो, एवढ्या वेळ सरांनी जे समजावून सांगीतले ते तिला एका हासण्यातून समजलं असावं….त्या नंतर ती विद्यालयात कधी दिसली नाही!

anna ashtekar 06

 6- अण्णा अष्टेकर (पुर्णतः काल्पनिक),  ® at fwa ४१०२४०८०, © मकरंद बेहेरे

— अण्णा सांगत होता “आज काल सगळं व्यस्त झालयसुखाने जग मुश्कील झालय सतत काही न काही काळज्या,आज कसं जाईल उद्याच भवितव्य काय?”, अण्णा स्वतः ब्रम्हचारी होता,शिवाय मुंबई मनपात नोकरीपण तरी ही हे वाक्य त्याच्या तोंडून का बाहेर पडाव हे नवल,कारण त्याच्या सारख्या माणसाला पगार पुरून उरायला पाहिजेतो बोलू लागला “मी माझ नाही सांगत आहे रे पण आज काल माझ्या बहुतेक सहकाऱ्यांच्या तोंडून हे वाक्य बाहेर पडत ” महिन्याला महिना लागत नाही रे” मध्यमवर्गीय माणसाची वाताहात गेल्या काही वर्षात जी झाली आहे ती सगळ्यांना दिसतेच आहे ती मी बोलायला नको,बाकी उच्च वर्गीयांना कशाची फिकारच नसते आणि अति सामान्य त्यांच्याच विश्वात जगत असतातखाव पिओ बत्ती बुझावोमधल्या मध्ये मरतो तो माध्यम वर्गलोकांना आमचा पगार दिसतो पण त्याच्या हून दुप्पट खर्च दिसत नाहीआणि आज जरी आमचा पगार दिसत असला तरी आमच्या पेक्षा आय टी वाले जास्त पगार घेतात आणि मला तेव्हा आमच्या बोलण्याची सुरुवात आठवलीभाजी ४ आणे पाव किलो,एक वडापाव ५० पैसेसायन ते मुलुंड बेस्ट बस् चे भाडे २.५० पैसेघरगुतीgasचे एक सिलेंडर ६० रुपयेअर्धा किलो चहा पावडर ४५ रुअमुलची दुधाची पाव लिटर ची पिशवी रु. ८ फक्त……. वाट बघतोय ते दिवस परत येतील…… तो पुढे बोलू लागला “लोकान्ना वाटतं सरकारी कार्यालयात काही काम नसतं पण जरा येऊन बघा १०.३० ते ५.३० करताना कसं कंबरड मोडत तेदिवसाच्या शेवटी मेंदू भंगारात द्यायची वेळ येते,लोकांना आमचे बोनस अरीअर्स दिसतात पण साधस उदाहरणएक साधा चायलेंजबाकी मी काही बोलत नाही,जरा एक दिवस ही नाही एक वेळ फक्त,कचऱ्याच्या गाडीवर एक पाटी उचलून दाखवारस्त्या शेजारच्या ड्रेनेज चेंबर मध्ये दारू न पीता उतरून दाखवा मग कळेलबोलण सोप आहे तेदुरून डोंगर साजरे आहेत,जावे त्याच्या वंशा तेव्हा कळे……”

anna ashtekar 69

69– अण्णा अष्टेकर (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa 71025032, © मकरंद बेहेरे, 

……. आणि एकदा मीही अण्णाची फिरकी घेतली होती……

…… ही गोष्ट आहे​ २०१३ सालीची, त्यावर्षीच्या गणेशोत्सवात मी आणि अण्णाची फॅमिली आम्ही आम्हा मित्रद्वयीच्या एका काॅमन मित्राकडे गेलो होतो, त्याच्याकडे दहा दिवसांचा गणपती, वडिलोपार्जित बंगला, संपत्ती, त्याला नोकरी लग्न झालेलं एक मुलगा तो त्यावेळी दहावीला होता, आमचं कुटुंब पुण्याला अण्णाकडेच उतरल होतं, तो आमचा मित्र जन्मापासून पुण्यात वाढलेला, तो म्हणजे पुण्याचं चालतं बोलतं प्रतिक…….

…….तर त्या दिवशी आम्ही सकाळपासून त्यांच्याकडे होतो, आरती झाली आम्ही प्रसादाला चितळ्यांकडली उत्पादनं नेली होती, दुपारी मोदकावर यथेच्छ ताव मारला, थोडी वामकुक्षी घेतली, नंतर दुपारच्या चहासोबत गप्पाटप्पा झाल्या, आणि आम्ही निघालो, निघायच्या अगोदर आम्ही परत गणपतीच दर्शन​ घेतलं, पण आमच्या त्या मित्राने केलेली आरास माझ्या काही डोक्यात शिरत नव्हती, म्हणून मी आमच्या त्या मित्राला जरा कन्सेप्ट समजवून सांगायला सांगीतला, आणि त्याने आरास विषद करून सांगीतली, त्याने त्याच्या मुलांचे भवितव्य त्या डेकोरेशनमध्ये दाखवले होते की तो भविष्यात कशी प्रगती करणार आहे, त्याची सजावट ही एखाद्या सार्वजनिक मंडळाला ही लाजवेल एवढी भव्य दिव्य होती…….

…… दिवास्वप्न हा एक शाप आहे…..

…… आम्ही निघालो, वाटेत मी अण्णाला कोपरखळी मारत विचारलं “तू असे सीन्स करत नाहीस ना हल्ली?” अण्णाच्या हासण्यातून मी काय समजायचे ते समजलो……

…… जवळजवळ ४ वर्षांनी पर्वा फोनवर कुठल्यातरी विषयावरून, त्या आमच्या पुण्याच्या मित्राचा विषय निघाला आणि समजलं त्याचा मुलगा दहावीला ही आणि बारावीला एक एकदा नापास झाला होता आणि नैराश्यामुळे आणि सततच्या टोचणीमुळे त्याने गेल्यावर्षी आत्महत्या केली……