Anna ashtekar 93

93- अण्णा अष्टेकर पुर्णतः काल्पनिक ® at fwa 71022131 © मकरंद बेहेरे

……. अष्टेकरांच्या अक्काच्या निधनाबाबत तुम्हाला माहिती आहेच, पण आता मोठं झाल्यावर विचार करता त्यांच्या मृत्यूबाबत तुकोबा माऊलीची ” याचसाठी केला होता अट्टाहास, शेवटचा दिस गोड व्हावा” ही ओळ सार्थ वाटते…….

…….माणूस जन्म घेतो आणि अनुभव घेत मोठा होतो, पण अध्यात्मात असं म्हणतात की, अनुभवात गुंतू नये, पण होतं नेमकं उलटं, आणि हे अष्टेकर अक्काच्याबाबत सार्थ वाटतं माझ्या आजीने त्यांच्याबाबत सांगितलेल्या किस्स्यावरून…….

…….अक्का होत्या गोंदवलेकर महाराजांच्या निस्सिम भक्त, त्यामुळे त्यांच नामस्मरण सतत चालू असायचं कामात असतानाही वैखरीने जप चालायचा, आणि मोकळ्या असायच्या तेव्हा हातात सतत माळ फिरत असायची, हे अगदी तरूणपणा पासून, बरं बाई एवढी सदाचारी की कधीही कुठल्याही प्रकारचं हूॅं नाही की चूॅं नाही, सतत सगळ्यांना मदत,  तो अडला नडला असो वा नसो, ” सम शत्रौच मित्रेच तथा मानापमानयो” या श्लोकाप्रमाणे आणि “ठेविले अनंते तैसेची रहावे चित्ती असो द्यावे समाधान”, याप्रमाणे आयुष्य भर व्रतस्थ, शिवाय बाकीची व्रतवैकल्ये होतीच, पण…….

…….मरणाच्या काही अगोदर शुद्धीवर असताना गप्पा मारता मारता माझ्या आजीला एकदा म्हातारी म्हणून गेली, “लोकांना कसे अध्यात्मात अनुभव येतात ते देवच जाणे!”…….

‌…….म्हातारी कसलाही अनुभव न घेता वारली, पण आम्हाला पश्र्चात मर्त्य अनुभव देऊन गेली, तो म्हणजे अण्णा…….

आणि मरणाचा मुहूर्त साधला होता “अक्षय तृतीयेचा!”

Advertisements

anna ashtekar 90

90–  अण्णा अष्टेकर (पुर्णतः काल्पनिक) ® at fwa 71029011, © मकरंद बेहेरे……

…….परवा अण्णा डाॅक्टर दारूवालाबरोबर दुबईहून परत आला, आणि त्याला प्रत्यय आला की भारतात जन्म होण ही किती सुखाची गोष्ट आहे, आणि भारतीय राष्ट्रियत्व मिळणं, कारण आखाती देशांचे एकंदर कायदे कानुन ऐकल्यावर, तीथे काही देशांमध्ये प्रशासनाविरोधात “ब्र” काय आपल्या मर्जीप्रमाणे सुध्दा वागू शकत नाही, हे सगळं सांगायचं कारण म्हणजे, आजकाल भारतात लोकशाही आणि व्यक्ती स्वातंत्र्याचा नावावर जे काही चाललयं त्याचा परिपाक…….

…….पण अण्णाने बघितलं आशिष पुरोहितला तिकडे भरपूर मानमरातब आहे, अगदी  जेव्हा जेव्हा डाॅक्टर तिथे नोकरीनिमित्त जातो तेव्हा ओळखीचे अरब तिथे त्याच्यासाठी पायघड्या टाकतात, काही ठिकाणी त्याची राजेशाही बडदास्त असते कारण आशिष पुरोहितच्या ज्योतिषाचा त्यांना आलेला चांगला अनुभव, काही नाही भविष्य सांगण्याची पध्दत तीच जी आपल्या महान ऋषी मुनींनी सांगीतलेली आहे ती जगाच्या कोणत्याही कोपर्यात लागू पडते,  त्या बरहुकुम कुंडली तयार केली की झालं मग ती कुंडली अरबाची असो नाहीतर परबाची, पण खरा खेळ खेळतात ते डाॅक्टरचे उपाय, अगदी वायल्या, जगाच्या कोणत्याही संहितेत न सापडणारे, अंतर्ज्ञानातून आलेले, अगदी अण्णाने बघीतलं की एका अरबाला अशिषने त्याच्या एका प्राॅब्लेमसाठी दर बुधवारी मशिदीत जायला सांगितलं आणि दुसर्या एकाला दर सोमवारी विड्याची पानं खायला आणि त्यांचे प्राॅब्लेम्स विना सायास सुटल्यामुळे, ते त्याला मेजवानीसाठी घरी बोलवायला आले होते, हे सगळं मला अण्णानेच सांगीतलं कारण डाॅक्टर दारूवाला स्वखर्चाने  अण्णाला एका आठवड्यासाठी दुबई फिरायला घेऊन गेला होता. पण खरी मजा पुढे आहे…….

……एका संध्याकाळी तिकडल्या एका कडूशालेत असाच माहोल बनला होता, आणि एक नवा अरब कोणाच्यातरी संदर्भाने अशिषला भेटायला आला होता, आजूबाजूला काही भारतीय वेटर होते मॅनेजर होता, काही डाॅक्टरच्या ओळखीचे इतरही भारतीय होते, अण्णा आणि अशिषसकट सगळ्यांना त्या अरबाने विचारलं तुम्ही कुठून आला आहात, जवळपास सगळ्यांनी आपापल्या राज्यांची नावं सांगीतली, फक्त अण्णा आणि डाॅक्टरच म्हणाले ” आम्ही भारतीय आहोत” आणि इतरांचे चेहरे पडले, हा किस्सा सांगून झाल्यावर अण्णा मला म्हणाला “हा सगळा परिपाक चाड नसलेल्या किंमत नसलेल्या मिळालेल्या स्वातंत्र्याचा  आहे…….!”

Anna ashtekar 92

92-  अण्णा अष्टेकर पुर्णतः काल्पनिक, ® at fwa 70121130, © मकरंद बेहेरे…….

…….मी अण्णाबद्दल करत असलेल्या लिखाणाची कुरकुर अण्णाला लागली होती, आणि अण्णाने ते लिखाण त्यांच्या मराठी चित्रपट सृष्टीतील एका दिग्दर्शका  मित्राला ऐकवलं की ज्याच्या नावावर दिग्दर्शक म्हणून “स्वर गेले विरूनी” आणि “सारे झोपले आकाश” सारखे दोन हिट चित्रपट होते पण तरीही तो अजून बेस्ट बसने आणि भारतीय रेल्वेने बर्याच वेळा विना तिकीट प्रवास करायचा…….

…….तर अण्णाला तो स्वत: म्हणाला की मला लेखकाला भेटायचय पण अशा ठिकाणी भेटू की जिथे माहोल बनेल मूड क्रिएट होईल, आम्हाला अर्थातच कळलं, स्थळ अर्थातच “कडूशाला…….!”

…….तर ठरल्याप्रमाणे आम्ही “फिल्म सिटी रोड” वरील एका मध्यम दर्जाच्या कडूशालेत बसलो, कारण ती जागा दिग्दर्शक साहेबांच्या घरापासून जरा जवळ होती, तर बैठक बरोब्बर संध्याकाळी सात वाजता सुरू झाली, साहेबांचा आवडता ब्रॅंड अर्थातच “खंड्या” म्हणजेच डाॅक्टर मल्यांच्या काढा, आम्ही पित नव्हतो फक्त चकना खात होतो, बर्फातले पनीर, खारे शेंगदाणे, लसूण आणि बटर मध्ये तळलेले काबुली चणे, मसाला पापड, चीज गार्लिक ब्रेड इ. सुरूवात  इंडस्ट्रीतील इकडल्या तिकडल्या गप्पांनी झाली, हा काय करतो, ती काय करते, कोणाचं कोणा बरोबर चालू आहे कोण हाजी हाजी करून कशी काम मिळवतो, अनेक विषय, पण जसा काढा शरीरात मुरू लागला, तसा साहेबांच्यात भिनलेले डाॅक्टर मल्यां बोलू लागले आणि दिग्दर्शक साहेबांनी स्क्रिनप्ले, शाॅट डिव्हीजन सकट सगळा “अण्णा अष्टेकर” आम्हाला ऐकवला, कसं कधी काय करता येईल, स्केड्यूल कसं ठेवायचं, ते अगदी प्रोड्यूसर शोधण्यापर्यंत सगळं काही साहेब करणार होते कारण ते लिखाणाच्या आणि अण्णा अष्टेकर दोघांच्याही प्रेमात होते, आम्हा दोघांसमोर एक आशावादी चित्र निर्माण झालं, संध्याकाळी सात वाजता बसलेले आम्ही, बार बंद होताना रात्री दोन वाजता उठलो, तो पर्यंत साहेबांनी १४ बाटल्या रिचवल्या होत्या एकूण चकना आणि काढा मिळून काही हजारांच्या बिल झालं ते अण्णानेच दिलं,  बाहेर पडलो पानांच्या गादीवर “चार चौकोन” आणि विड्याच्या पानाची दक्षिणा साहेबांच्या हातावर ठेवली, निघताना साहेबांनी पॅंटेचे फाटके खिसे दाखवत रात्रीच्या मिटरसकट रिक्षाचं भाडं आणि हातखर्चाला काही पैसे अण्णाकडूनच घेतले आणि साहेब रिक्षाने  पसार झाले, 

……साहेब इंडस्ट्रीतील मुरलेली व्यक्ती होती की ज्यांनी स्वत:चे फाटके खिसे असूनही त्यांनी आमचं स्वप्न असलेला काही कोटीचा चित्रपट जो आम्ही मोठ्या पडद्यावर पाहू इच्छित होतो तो आम्हालाच त्यांनी आमच्या पैशांनी सात तासांत दारूच्या टेबलावर निर्माण करून दाखवला, की ज्यांच्या खिशात कडुशालेच्या बाहेर आल्यावर एक दमडीही नव्हती,

……त्यांचा हा कफल्लकपणा माझ्या मनात अनेक प्रश्न निर्माण करून गेला…….

…….आणि या काल्पनिक चित्रपटाचा सगळा त्रास अण्णाने माझ्यासाठी सहन केला……

anna ashtekar 89

89- अण्णा अष्टेकर (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa

71028022, © मकरंद बेहेरे,

……. आणि घडले विश्वा पलिकडले……

…….अण्णा माझ्यासाठी एक अनाकलनीय, गुढ बनत चालला होता, आणि त्याची प्रचिती मला नुकत्याच झालेल्या गुरूपौर्णिमेला आली…….

…… अण्णा ज्या गुरूंकडे तबला शिकायला जात होता, ते आता अण्णा बरोबर, मोबाईलवर संपर्कात असतात, त्यांची मधून मधून बोलाचाल चालू असते, अगदी कौटुंबिक जीवनापासून ते बरेच विषय निघत असतात,  गुरूंच्या एकंदर बोलण्यावरून त्यांच एकंदर सगळं व्यवस्थित असेल असं अण्णाला वाटत होतं, पण एक वर्षापूर्वी कधीतरी त्यांच्या बोलण्यातून अण्णाला कळलं की त्यांच्या मुलाला प्रार्थमिक अवस्थेतला कर्करोग आहे, जो औषधांना, उपायांना जुमानत नव्हता, जे कधी अण्णाचे गुरू त्या अगोदर बोलले नव्हते आणि अगदी आमच्या पहिल्या भेटीतही, अण्णा त्यांना म्हणाला की त्याला माझ्याकडे घेऊन या, मला त्याला भेटायचय, तर ठरल्याप्रमाणे अण्णाचे गुरू त्यांच्या मुलाला अण्णाकडे घेऊन आले, गुरूंना वाटलं अण्णाला त्यांच्या मुलाला असंच भेटायचं असेल, पाहूणचार झाला अण्णाने त्याच्या आजाराच स्वरूप जाणून घेतलं आणि बोलता बोलता त्याचा हात हस्तांदोलनासाठी हातात घेतला आणि गुरूंचा मुलगा कळवळला आणि बेशुद्ध पडला, क्षणभर गुरूंना काही कळलच नाही आणि अण्णाने ही तसंच भासवलं आणि अण्णाचे गुरूही अचानक भंजाळल्यासारखं करायला लागले, आणि थोड्याच वेळात ते ही चक्कर येऊन जमीनीवर पडले, हे सगळं माझ्या डोळ्यासमोर, माझ्या घरी होत होतं, आणि दोघे ही दुसर्या दिवशी आगेमागे उठले, दोघांनाही असंच वाटतं होतं की ते दोघे आत्ताच झोपेतून जागे झालेत बाकी त्यांना काही आठवतंच नव्हतं, जणू काही घडलच नाही, आणि अण्णानेही त्यांना नेमकं काय झालय त्याची टोटल लागू दिली नाही, ते जेव्हा निघाले तेव्हा अण्णा त्यांना म्हणाला उपचार सुरू ठेवा डाॅक्टरचा सतत फाॅलोअप घेत राहा, आणि मला कळवत राहा, पण अण्णा दर महिन्याला मुलाची चौकशी करायचा आणि त्यातून त्याला मुलाच्या तब्येतीची कल्पना यायची, आणि गुरूंना पण आश्चर्य वाटायला लागलं की उपायांना न जुमानणारा आजार अचानक, उपायांना साथ कशी देऊ लागला, मुलाचा माईंड सेट कसा बदलू लागला हे सगळं हळूहळू घडत होतं कारण अण्णा ते दोघेही गेल्यावर मला म्हणाला, “मी काही देव नाही, मला जमतंय तेवढं मी केलयं, बघुया काय होतंय ते”, पण गुरूंना एकंदर त्या दिवशी काय घडलं असावं हे कळलं असावं, कारणं…….

……. गुरू पौर्णिमेला अण्णाचे गुरू आले आणि धाय मोकलून रडले आणि त्यांनी अण्णाला काही कल्पना येण्या अगोदरच अक्षरशः साष्टांग नमस्कार घातला, कारण आदल्या दिवशीच त्यांच्या मुलाचा रिपोर्ट आला होता आणि गुरूंच्या मुलाचा कर्करोग पुर्णतः बरा झाला होता, 

…….आणि अण्णा त्याच्याच गुरूंच्या कधीकाळच्या वक्तव्यानुसार आज गुरुच्या एक पाऊल पुढे होता…….

anna ashtekar 91

91– अण्णा अष्टेकर (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa 71029011, © मकरंद बेहेरे…….

…….आज मी अण्णाला   काय अप्पा व्हिडिओ वरून चिंटू पाटणकर, आणि बंड्या बाळ यांचा किस्सा सांगितला आणि तिकडून अण्णा कपाळावर हात मारत म्हणाला दोघेही आपापल्या बापांचे कित्ते गिरवताहेत, त्याला हसू आवरत नव्हतं…….

…….आता तुम्हाला माहित आहेच की गोट्या पाटणकर कसा होता आणि बाळू बाळ, त्यामुळे त्यांचे अनुवांशिक गुण चिंटू आणि बंड्या मध्ये उतरणे स्वाभाविक आहे, त्यातून दुग्धशर्करा योग असा की चिंटू आणि बंड्या एकमेकांचे घनिष्ठ मित्र, अगदी शाळेपासून अगदी आत्ता पर्यंत ज्युनिअर कॉलेजलासुध्दा, एकाने केलेल्या कृत्याबाबत दोघे एकत्र सजा भोगणारे, आज त्यांना काॅलेजमधून कायमचं घरी पाठवलं होतं…….

…….नुकताच सहामाही परीक्षेचा निकाल लागला होता आणि दोघे बारावीला असूनही अर्ध्या अधिक विषयांत नापास झाले होते. म्हणून घरच्यांना पाचारण करण्यात आलं, आणि सज्जड दम देण्यात आला आधीच यांच्या कारनाम्याने काॅलेज हैराण होतं याचं पर्यवसान असं झालं की, घरच्यांनी दोघांना गीर्वाण भाषेच्या अभिषेकात पोकळ वेळूने साग्रसंगीत ताडण केलं, गप्प बसतील ते चिंटू आणि बंड्या कसले त्यांनी  मुख्याध्यापकांचा बदला घेण्यासाठी त्यांच्या खुर्चीखाली सुतळीबाॅंबचा टाईमबाॅंब लावला, सगळं काॅलेज हादरलं, सीसीटिव्हींनी तोंड उघडलं, आता शेवटची ताकीद देण्यासाठी परत घरच्यांना सस्नेह निमंत्रण देण्यात आलं, घरच्यांनी दोघांपुढे हात जोडले, पण एवढा बाॅंबस्फोट करूनही मुख्याध्यापक शाबुत आहेत हे काही दोघांना सहन होईना, परत दोन तीन दिवसांनी, जवळच असलेल्या चित्रपटगृहावरील लावलेलं एक विचित्रपटाच पोस्टर यांनी सकाळी पाच वाजता कट टू कट फाडलं आणि काॅलेजच्या गेटवर लावलं आणि वरती लिहिलं आज सकाळी ११ वाजता……., बस् मग काय सीसीटीव्हीने लाल शेर्याच सर्टिफिकेट हातात दिलं…….

anna ashtekar 83

83 –अण्णा अष्टेकर, (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa  71026022, © मकरंद बेहेरे,

……. आणि त्यामुळे अण्णाला, पश्चात्ताप झाला…….

…….तुम्हाला माहित्येय डाॅक्टर  दारुवाला उर्फ अशिष पुरोहित, दारू पिऊन भविष्य सांगतो, तर अण्णा आज मित्रत्वाच्या नात्याने एका नवविवाहित जोडप्याला डाॅक्टर दारूवालाकडे घेऊन गेला, अण्णाने त्याला जोडप्याला बरंच खोदून विचारलं की काय प्राॅब्लेम्स आहेत पण पहिल्या संवादापासून जेव्हा त्या जोडप्याने अण्णाला गळ घातली की आम्हाला कुणाही निष्णात ज्योतिषाशी भेट घालून दे, तेव्हापासून ते जोडप अण्णाला काही सांगायला तयार नव्हतं, की आम्ही जे काही सांगायचय ते त्या ज्योतिषाला सांगू, पण सगळं विसरून अण्णा दोघांनाही आशिष पुरोहितकडे घेऊन गेला…….नेहमीच्या मधुशालेत…….

……. दोघेही आय.टी  सेक्टरमध्ये, मुलाला वार्षिक २० लाखाच पॅकेज तर मुलीला, १५ लाखाच, दोघंही आठवड्यातून त्यांच्या नोकरीमुळे समोरासमोर खूप कमी येतात, तर त्यांचा प्रश्न होता संतती बाबत, खरं तर तिला मुल दत्तक हवं होतं पण मुलाने हट्ट धरला स्वतःच मुल हवं, मग तिने अट घातली “चाचणी नलिका अर्भकाची” ती त्याने मान्य केली कारण तिला जीवापेक्षाही महत्वाच्या झालेल्या सोकाॅल्ड नोकरी आणि पगाराच्या हव्यासामुळे प्रसुतीपर्यंत ९ महिने आणि नंतरचे संगोपनाचे सहा महिने वेळ वाया घालवणं शक्य नव्हतं आणि प्रसुतीवेदना सहन करणं……. ही भुमिका तिने पुरोहितची तार लागेपर्यंत स्पष्ट केली…….

……डाॅक्टर दारूवाला एक एक ग्लास रिचवत त्याच्या लेव्हलपर्यंत येत होता कारण त्याला पर्याय नव्हता, आणि ते दोघेही पित होते, कारण आज बहुतांश मराठी माणसाची संस्कृती दारूमय झाली आहे, आणि अण्णा, नुसता चकना खात होता…….

…….तर दारूवालाची लेव्हल आली होती आणि त्याने विचारलं की प्रश्न काय आहे? तसं मुलगी उत्तरली की आम्हाला वेळेची आणि ग्रह तार्यांची गोळाबेरीज करून असं बाळ जन्माला घालायचय की ते आयुष्यभर सर्वार्थाने सुखी असेल, थोडक्यात तीला आधी कुंडली रचून मग त्या कुंडलीनुसार बाळ जन्माला घालायचं होतं, थोडक्यात त्या अनभिज्ञ विश्वविधात्याचं कामं तिने अण्णाला सांगीतलं होतं…….

…….काही मोजक्या जगप्रसिद्ध रेडिओलाॅजिस्ट पैकी एक  डाॅक्टर दारुवाला जागेवरून उठला त्याने, त्या दोघांना भर मधुशालेत साष्टांग नमस्कार घातला आणि म्हणाला मी डाॅक्टर असलो तरी आस्तिक आहे आणि त्यामुळे मी निसर्गाच्या चक्रात ढवळाढवळ करत नाही आणि निसर्गाविरुद्ध कसलं ही कामं करत नाही…….!