anna ashtekar 20

20– अण्णा अष्टेकर (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa ४१०२७०७२, © मकरंद​ बेहेरे,

 – आज अण्णा बरेच दिवसांनी भेटायला आला होता माझ्या घरी, आला बसला मी हस्तांदोलन करण्यासाठी हात पुढे केला तसं नको म्हणाला, चेहेऱ्यावर कळवळल्याचे भाव होते, माझी प्रश्नार्थक मुद्रा बघून त्याने त्या कळवळयातच बोलायला सुरुवात केली, “अरे एक महिन्यापुर्वीची गोष्ट आहे ५ तारखेची ऑफिसमधली, मला दोन कामगार भेटायला आले होते, ते ३१ तारखेला नियत वयोमानानुसार सेवानिवृत्त झाले होते, त्यांच्या निवृत्ती वेतनाचे आणि फंडाचे काम मी बघितले होते, त्यांना ३१ तारखेला त्यांचे सगळे चेक मिळाले होते, आणि त्यात काही विशेष नव्हते कारण त्यांना जर चेक मिळाले नसते तर माझी वाट लागली असती कारण व्हिजिलन्सवाल्यांनी माझी इन्क्वायरी लावली असती त्यामुळे त्यांच काम विहित कालावधी मध्ये होणं भाग होतं. पण हे दोघे आले माझ्या पाया पडले दोघे ही वयाने मोठे आणि ते ही सगळ्यांच्या समोर त्यामुळे मला अवघडल्या सारखं झालं. माझा टेबलचा खण उघडा होता त्यात एकान पांढर कागदी पाकीट टाकलं. माझ्या वरिष्ठांना ही बाब लक्षात आली. मी त्या पाकिटाला हात न लावता त्या कामगाराला म्हणालो उचला ते पाकीट जवळ जवळ मी ओरडलोच. सगळे माझ्याकडे बघायला लागले, तो कामगार म्हणाला साहेब तुम्ही एवढ आमचं काम केलत आम्हाला कसला बी त्रास नाही होऊ दिलात त्यामुळे ही आमच्या तर्फे छोटीशी भेट”, त्यावर मी म्हणालो “अहो त्यात काय ते माझ कामच होत त्यात काही विशेष नाही, तुम्हाला जर एव्हढच वाटत असेल तर सगळ्या डिपार्टमेंटला एक एक पेढा द्या आणि एक एक कटिंग पाजा बस्”, त्याला ते पटलं, त्याने ते पाकीट उचललं, पण दुसरा कामगार ऐकायलाच तयार नव्हता त्याने मला बाहेर ऑफिसच्या पडवीत बोलावल आणि माझा उजवा हात हातात घेतला, आणि परत ती छोटी भेट घेण्याची आर्जव करू लागला, मी त्याला म्हणालो आहो मी त्यातला माणूस नाही आणि तुमच काम झालं यात मला सगळ मिळालं, त्याने मला खूप विनंती केली विनवणी केली मीही तेवढाच ताकदीने विरोध केला, करत होतो, या गडबडीत त्याने माझ्या हाताशी खेळायला सुरुवात केलीच होती त्याला बहुतेक त्याचा स्वतःचा अपमान वाटला असावा, त्याने एका बेसावध क्षणाला माझा हात करंगळी आणि हाताच्या जॉईन्टशी असा दाबला की माझ्या मस्तकात कळ गेली आणि मी अक्षरशः कळवळलो सगळे माझ्याकडे परत बघायला लागले आणि त्याने माझा हात सोडला, पण तो माझा नैतिक विजय होता, पण त्या नैतिक विजयाची कळ एक महिना झाला तरी जाणवते आहे”  


Advertisements

anna ashtekar 39

39- अण्णा अष्टेकर, [पुर्णत: काल्पनिक], ६१०२७०११, ® at fwa, © मकरंद बेहेरे, महालक्ष्मीचा किस्सा घडला आणि आम्ही चौघे अष्टमीला घेऊन येताना टॅक्सीने आलो, आम्हा चौघात सुतकी अवकळा होती, घरी आलो, कोणीही कोणाशी बोलत नव्हतं, दोघींनी पटापट खिचडी पापडाचा स्वयंपाक केला आणि आम्ही सगळ्यांनी जेऊन घेतलं, अष्टमी जेवता जेवताच पेंगायला लागली होती, तीला अलंकॄताने बेडरुममध्ये झोपवलं आणि ती आमच्या सौं ना नंतरची आवराआवर करायला मदत करायला गेली, मी गाद्या घातल्या, उशीर खुप झाला होता, दोघीही आवराआवर करून आल्या, आम्ही सगळे शांत बसलो होतो आणि अण्णाने स्मशानशांततेला वाचा फोडली.

     मकरंद तुला माहित आहे, माझा जन्म कोकणात झालाय, माझं बालपण कोकणात गेलय, कोकणात आमचं सगळं व्यवस्थित होतं, चौसोपी घर, दुधदुभत्याने भरलेलं, शेतीवाडी, नारळी अन् पोफळीचं भरपूर पिक, कधी दुसर्याकडे भिक मागावी लागली नाही, माझी पाचही बोटं खीरीत होती, दादांनी कधी मला कमी पडू दिलं नाही, आम्ही स्वयंभू आणि स्वयंपूर्ण होतो, दादा गरज पडली की कोणी ही असो मदतीला जायचे, त्यामुळे दादांना गावात खुप मानमरातब होता, मी एवढा लहान असून सुद्धा कोणाच्याही मर्तिकाला मला स्मशानात घेऊन जायचे. म्हणायचे मॄत्यू हेच अंतिम सत्य!, मी पाचवीला येई पर्यंत सगळं ठीकठाक होतं, पण दादांना महारोग झाला आणि आमचे दिवस फिरले, वैद्यकीय मदत लवकर मिळाली नाही आणि आजार वाढत गेला, आख्या गावाने आम्हाला वाळीत टाकलं, भले भले मदतीची आश्वासने देणारे फिरकेनासे झाले, त्यांना उपचारासाठी शहरात मुंबईला आणलं काकांनी, पण तोपर्यंत आजाराने शरीराचे खुप नुकसान केले होते, त्यातून ते बरे ही झाले, पण शरीरावर आजाराच्या खुणा ठेवून, त्यात त्यांनी हाय खाल्ली, आणि काही दिवसात दादा वारले, पण जाताना त्यांनी माझ्याकडून वचन घेतलं, माझा हात हातात घेत म्हणाले, परिस्थिती कशीही असो सगळ्यांना मदत करत जा, माझी जशी अवस्था झाली तशी इतरांची होऊन देऊ नकोस, अगदी बेवारशाला जरी अग्नी द्यावा लागला तरी दे, तरच माझ्या आत्म्याला शांती मिळेल, तुझं काही वाईट होणार नाही, आणि त्यांनी प्राण सोडला, मी हो म्हणालो नव्हतो, मी माझा हात त्यांच्या हातातून सोडवण्याचा प्रयत्न करत होतो पण सुटत नव्हता, मी खूप प्रयत्न केला, पण व्यर्थ, आणि एका क्षणाला मी “हो” म्हणालो, आणि त्यांच्या हाताची पकड सैल झाली!

Anna ashtekar 38

38- अण्णा अष्टेकर, [पुर्णत: काल्पनिक], ६१०२७००१, ® at fwa, © मकरंद बेहेरे,- अण्णा मी आणि दोघांची फॅमिली परवा शुक्रवारी महालक्ष्मीला गेलो होतो संध्याकाळचे पाच वाजले आणि गर्दीही भरपूर होती, पण तासाभरात व्यवस्थित दर्शन झालं आणि खाली उतरून आमचा समुद्र किनार्यावर फिरून बाजूच्या हाॅटेलातली प्रसिद्ध भजी खाऊन निघायचा विचार होता, तसे आम्ही खाली उतरलो आणि समुद्राकडे चालायला लागलो, अंधारत होतं, आणि खाली ही गर्दी भरपूर होती, एक स्पाॅट बघून आम्ही एका बाजूला थांबलो, समुद्राला ओहोटी होती, अष्टमी होतीच बरोबर त्यामुळे आमचा चांगला विरंगुळा होत होता, तिला हे सगळं समुद्र वगैरे नवीन होतं, हे तिच्या बोलण्यातून अाणि प्रश्नातून जाणवत होतं, जवळजवळ अर्धा तास झाला आणि आम्ही निघायच्या बेतात होतो, तेवढ्यात किनार्यावर गलका ऐकू आला, म्हणून आम्ही जरा सतर्क झालो, आम्हाला काही कळायच्या आतच अण्णा पुढे झाला, मी ही त्याच्या पाठी होतो, अलंकॄताला कल्पना आली असावी म्हणून ती त्याला अडवायला लागली, तर हा पठ्ठ्या आम्हा कुणाचेही न ऐकता नेहमी प्रमाणे पुढे, जिथून गलका ऐकू येत होता तिथे गेला, तर एका छोट्या मुलीचा शेवाळं असलेल्या कातळावरून पाय घसरला आणि ती समुद्राला ओहोटी असल्याने समुद्रात ओढली जाऊ लागली, तिच्याबरोबर पुरुष माणुस कोणीच नव्हतं आणि बरोबर ज्या बायका होत्या त्या ओरडायला लागल्या, आणि हा सगळा प्रकार किनार्यावरील जे धट्टेकट्टे पुरुष होते त्यांच्यासकट सगळे मोबाईलवर शुट करत होते पण कोणी मदतीला जात नव्हतं, आणि ती पोरगी गटांगळ्या खाऊ लागली, मी अण्णाचा हात धरला तो पुढे जाईल म्हणून, तर त्याने माझ्या हाताला जोरात हिसका दिला आणि समुद्रात उडी मारली, तो कोकणातला असल्याने पट्टीचा पोहणारा होता हे मला माहीत होतं, त्या मुली जवळ गेला आणि त्या मुलीला प्रवाहाच्या विरुद्ध खेचत किनार्यावर आणलं तिच्या नाकातोंडात पाणी गेलं होतं ते त्याने पारंपारिक पद्धतीने बाहेर काढलं, पोरगी जिवंत होती, त्या मुलीची आई ढसाढसा रडत होती, तिने अण्णाचे पाय धरले आणि नमस्कार केला! आम्ही तिघेही त्याच्यावर चिडलो होतो आणि तो राग आम्हा तिघांच्या चेहर्यावर दिसत होता, आम्ही तसेच, हाॅटेलात गेलो चौघे एकत्र बसलो होतो चौघात एक स्मशानशांतता होती, अण्णा पुर्ण भिजला असल्याने आम्ही गरमागरम चहा मागवला, चहा आला, चहा पिता पिता, मी त्याला म्हणालो, “अण्णाशेठ आता तुम्हीएकटे नाही आहात, आता असं अविचारी पाउल उचलणं सोडून द्या!” माझ्या नजरेला नजर न देता तो इतकंच म्हणाला, “मी दादांना मरताना शब्द दिलाय!”

anna ashtekar 60

६०– अण्णा अष्टेकर, (पुर्णतः काल्पनिक), ® at fwa, 71024051, © मकरंद बेहेरे,

….. गेल्या आठवड्यातली गोष्ट, आम्ही दोघं आणि आमची दोन चिल्ली पिल्ली, माझ्या बिझी स्केड्यूल मधून वेळ काढून पुण्याला जाऊन आलो, काय विचारताय “असंच?”, नाही अण्णा आणि अलंक्रुताचा हट्ट आणि अग्रह बराच झाला कि “तुम्ही आमच्याकडे एकदाही आला नाही आहात एकदाही!” म्हणून यथोचित पाहूणचार झोडपून आलो…..

…..अण्णाच घर म्हणजे सुखी माणसाची राहूटी…. वन बिएचकेचा टेरेस फ्लँट जंगली महाराज रोडवर शिवाजी नगर स्टेशनच्या जवळ, स्वर्गलोक नगरीमध्ये…..

…..अण्णानेही सुटी टाकली होती त्यामुळे कधी बाहेर जाणं, पुण्याची प्रेक्षणीय स्थळं बघणं ओघाओघाने पुण्याच्या खाद्यसंस्क्रुतीचा अस्वाद घेणं आलच….तर कधी वेगवेगळ्या विषयांवर गप्पाटप्पा चालू होतं त्यात आमची चिल्ली पिल्ली साधारणतः थोड्या फार फरकाने एकाच वयाची असल्याने अष्टमीबरोबर छान रुळली होती…..आणि अलंक्रुताचं हव नको बघणं म्हणजे कौतुकाचा शब्दही अपुरा पडेल…..

…..अण्णा चाळीतून जेव्हा बाहेर पडला त्यानंतर त्याची आणि माझी भेट जवळ जवळ १५ वर्षांनी झाली होती. त्यामुळे नंतर एकंदर काय झाल ते मलाही माहित नव्हतं आणि नंतरच्या एवढ्या भेटींमध्ये कधी विषयही निघाला नाही तो अण्णाच्या घरी गेल्यावर ओघा ओघाने निघाला…..

…..१९९८ साली आम्हा भाडेकरूंची नवी इमारत महादेव निवासच्या हद्दीत पुर्णतः बांधून तयार झाली त्याच दरम्यान अण्णांचे सख्खे काका वारले ज्यांनी अण्णाच्या वडिलांच्या पश्चात मुंबईला आणून अण्णाचा त्यांच्या म्रुत्यूपर्यंत पोटच्या मुलाप्रमाणे सांभाळ केला कारण अण्णाची आई ही त्याच्या लहानपणीच वारली होती, अण्णा हा त्यांच्या घरातल्या धाकट्या यशवंताचा म्हणून सख्या चुलत भावंडांपैकी सगळ्यात लहान म्हणजे साधारण २६ वर्षाचा होता त्यावेळी, १९९५ साली कला शाखेत डिग्री पूर्ण झाल्यावर छोट्या मोठ्या नोकर्या करत होता. जस जशा काकांच्या तब्येतीच्या कुरबुरी सुरू झाल्या तसे जागेबद्दलचे, प्रॉपर्टीचे वाद सुरू झाले अगदी इतर काकांचे आणि चुलत भावंडांचे, अण्णाच्या काकांनी भवितव्य ओळखुन अण्णाला त्याचा हिस्सा देऊन वेळीच वेगळा केला आणि अण्णाची रवानगी पुण्याला केली पुण्याला आत्ताच राहात घर घेऊन दिलं पण त्या अगोदर अण्णाला मुंबई महानगरपालिकेत नोकरी लागली होती. त्यामुळेे त्याला नाईलाजाने दररोज मुंबई पुणे ये जा करावं लागत होतं. पण अण्णा त्याच्या इतर नातेवाईकांशी संपर्कात होता, त्याचदरम्यान घरातील कलहामुळे आणि वारंवारच्या शाररिक अस्वस्थतेमुळे त्याचे काका वारले, नंतर जसे महादेवी सदनचे सर्व सोपस्कार पार पडून बिल्डींगला रजिस्ट्रेशन मिळालं तशी अष्टेकरांची आमच्या बिल्डींगमधली रुम विकली गेली आणि आलेली रक्कम बाकीच्या अष्टेकरांनी वाटून घेतली एवढ मलाही माहीत होतं ही २००२ सालची गोष्ट…. पण मग अष्टेकर काकुंच काय झालं हा प्रश्न माझ्या मनात उपस्थित झाला…..

…..अण्णाने तो प्रश्न ओळखुनच परत सुरुवात केली. एवढी पोटची सुद्रुढ मुलं आणि सुना त्यांना व्रुध्दाश्रमात टाकायला निघाली. अण्णाला हे जेव्हा समजलं तेव्हा अण्णा काकुंना तडक पुण्याला घेऊन आला २४ तासासाठी तिने जेवढा पगार सांगीतला तेवढा व रविवारची इतर सुट्या देऊन काकुंच्या सुस्रुषेसाठी एक बाई ठेवली. कारण अण्णा जाणून होता त्यानी अण्णाचा केलेला पोटच्या मुलाप्रमाणे सांभाळ, अण्णाने तिचा सांभाळ कसा केला असेल हे मला लेले आजींचा अनुभव तात्काळ आठवला आणि कल्पना आली. त्यानंतर २-४ वर्षात काकु वार्धक्यामुळे वारल्या तो भाग आलाहिदा…..

…..एकंदर अण्णाकडला आठवडाभराचा पाहुणचार झोडपून आमच्या सगळ्यांच्या अंगावर मणभर तरी मांस चढलं होतं, निघताना चितळ्याकडल्या मिठाया बाकरवडी, लक्ष्मीनारायण चिवडा आणि बराच खाऊ, माझ्या पिल्लांना बरीच खेळणी देऊन आम्ही “नग” त्यात आमचे सामानाचे नग ही वाढवले होते  अण्णा आणि अलंक्रुताने “तुम्ही आता परत केव्हा येणार?” या अष्टमीच्या बालप्रश्नाने मात्र आमचे डोळे पाणावले…..

anna ashtekar 56

56– अण्णा अष्टेकर, (पुर्णतः काल्पनिक) ® at fwa मकरंद बेहेरे, ७१०२३००२,

…..आज अण्णालाही कुणीतरी सव्वाशेर भेटला…..

…..मार्दव दर्भे, एके काळी आमच्या पंचक्रोशीत राहणारा आणि अण्णा दोघे डंकन कॉजवे रोडवरून चालत येत होते, आणि मी बिल्डींगच्या खाली उभा होतो, दोघेही मला चालत येताना दिसले, अर्थात अण्णा माझ्याकडेच येत होता, पण तो बरेच दिवसात माझ्याकडे फिरकला नव्हता, कारण आता अष्टमी मोठी होत होती आणि त्याच समाजकार्य चालू होतं तरीही तो माझ्याकडे न येणं हे त्याचं संसारात रुळत असल्याचं लक्षण होतं…..

…..तर दर्भे आणि अण्णा माझ्यापर्यंत आले, मार्दवला ही मला बघून आनंद झाला आम्ही साधारणतः एकाच वयाची मुलं एकमेकात वाढलेली त्यामुळे आम्हाला एकमेकांचे स्वभाव माहित होते, आज तिसरा शनिवार अण्णाला वर्कींग होता पण आज अण्णा माझ्याकडे रहायला आला होता, दर्भे अण्णाला माटुंग्याला बसमध्ये भेटला आणि अण्णाने मार्दवची वाट माझ्याकडे वळवली…..

…..आम्ही वरती आलो, दोघे रिलँक्स झाले, माझ्या अहो चहा बिस्कीट घेऊन आल्या, रस्त्यातून येताना दोघांची चर्चा चालू होती, आणि ती “भक्ती” या विषयापर्यंत येऊन पोहोचली होती, मार्दवच लग्न सायनला असतानाच झालं होतं आणि नंतर त्याने सायन सोडलं होत, आणि आता तो स्थिरस्थावरही झाला होता आयुष्यात, पण तो काही गोष्टीमुळे जीवनाला कावला होता…..

…..आम्हाला माहित्ये त्याप्रमाणे मार्दव गोंदवलेकर महाराजांचा निस्सिम भक्त, अगदी निष्काम भक्ती करायचा त्याच्या बोलण्यातून असं जाणवलं की त्याने गेले वीस वर्ष जेव्हा पासून त्याने गोंदवलेकर महाराजांना गुरू मानलं, काही मागीतलं नव्हतं, फक्त “नामस्मरण करत राहा, तो श्रीराम बघून घेईल”, या उपदेशावर तो जगत होता, पण आता काही गंभीर कारणामुळे मनात कार्यपुर्तीच्या अशिर्वादाची अभिलाषा महाराजांकडून धरूनही ती पुर्णत्वाला जात नव्हती, म्हणून तो कावला होता, तरी ही तो म्हणाला काहीही झालं कसंही झालं तरी मी शेवटच्या श्वासापर्यंत नामस्मरण सोडणार नाही…..

…..मग अण्णाने प्रारब्ध क्रियमाण संचिंत ते आपण साधनेला कसे कमी पडतो आपण कसे चूक आहोत, या वेगवेगळ्या द्रुष्टीकोनातून ते वेगवेगळ्या पध्दतीने समजवायचा प्रयत्न केला, दोन्ही बाजूंनी वाक्यावर वाक्ये चढत होती, पण दर्भेने शेवटी अण्णाला आज अल्टीमेंटम दिला…..

…..”अरे अण्णा आपण तर क्षणभंगुर आहोत, लायकी नाहीये आपली, पण आद्य क्रांतिकारक वासुदेव बळवंत फडके साक्षात एक जाज्वल्य, क्षणा क्षणाला ब्राह्मण्य जपणारी व्यक्ती, इंग्रजांविरुध्द लढण्यासाठी, बंड करण्यासाठी सशस्त्र उठाव करण्यासाठी आशिर्वाद मागण्यासाठी स्वामी महाराजांकडे गेले, पण स्वामी महाराजांनी “सध्या ही वेळ नाही” असे सांगीतले, मग क्रांतिकारक गोंदवलेकर महाराजांकडे आले, त्यांनीही त्यांना त्याचप्रकारे समजावण्याचा प्रयत्न केला, आणि नंतर काय घडलं ते आपल्याला माहीत्ये, मला म्हणायचय की आपल्यावेळी गरज असेल तेव्हा ह्या संत महंतांना आमचे पालथे ग्रह सोयीचे करता येत नसतील तर यांची भक्ती आम्ही करायची का? आमची योग्य वेळ येई पर्यंत आम्ही थांबायचं असेल तर योग्य वेळ आल्यावर आम्हीही आमचे कोणत्याही प्रकारचे कार्यसिध्दीस नेण्यास सक्षम असू, मग तुम्ही हवे आहात कशाला? याचा अर्थ तुम्ही सुध्दा काळाच्या बंधनात अडकलेले आहात…..!”

anna ashtekar 10

10-  ४१०२४०२१- माझ्या दुसऱ्या सीडी अंतर्विश्वच्या घाईगडबडीत मी होतो,आजकाल कोणाचे ना कोणाचे फोन नंबर्स कोणत्या ना कोणत्या मित्रा कडे असतातमाझ्या संपर्कात जेवढे मित्र होते त्या सगळ्यांना मी या ना त्यासंपर्काच्या माध्यमातून कळवल की सीडीचे उद्घाटन ३० ऑगस्टला आहे. सगळी तयारी पूर्ण झालीआणि तो दिवस उजाडला सीडीच्या उद्घाटनाचाआम्ही ठरलेल्यावेळी नाट्यगृहात जमलो,लाईट्सध्वनीयोजना नेपथ्यातील सगळी तयारी चालु होती. इतरांना सूचना देणमला भेटायला येणाऱ्यांना हाय हेलो कारण माझ चालु होतंमाझ्या चेहऱ्यावर आनंदहास्य दिसत होतंपण मला एक चिंता भेडसावत होती ती २०००० रुपयांचीहोयत्या दिवशीचा एकंदर खर्च रुपये २०००० इतका होताआणि माझे मला कर्जबाजारी करून घेण्याचे सगळे प्रयत्न करून संपले होतेआणि तेवढी रक्कम ही मी कोणासमोर हात पसरून मागू शकत नव्हतोकाय कराव काय कराव हा प्रश्न माझ्या मनात मला सतत सतावत होतापरत ह्याला संपर्क कर त्याला संपर्क कर माझ मधून मधून चालूच होतंतेवढ्यात माझा एक मित्र पुण्यावरून निघतच होता त्याला मी म्हणालो “मित्रा मला एवढी एवढी गरज आहेतो म्हणाला मी बघतो”कार्यक्रम सुरू झाला जवळ जवळ अडीच तास चाललाआणि संपला हीतरी माझा प्रश्न सुटला नव्हताआणि तेवढ्यात माझ्या समोर एक अनोळखी व्यक्ती येऊन उभी राहिली,तिने माझ्याशी हस्तांदोलन केले आणि म्हणाली “अभिनंदन”आणि हातात वीस हजाराची रक्कम एकट्यात टेकवती झाली, मी जरा उडालोच, आणिलगेचच माझा पुण्याचा मित्र समोर आला आणि म्हणाला हा माझा मित्र अण्णा अष्टेकर, हा माझ्यासाठी दुसरा आश्चर्याचा धक्का होता मी त्याला बघून अवाक झालो कारण प्रथमदर्शनी मी त्याला ओळखलच नाही डोक्यावरची शकलं उडालेली आणि तो जवळ जवळ वीस वर्षाने भेटलेला माझ्याच वयाचा त्यामुळे चेहऱ्या बांध्यासकट त्याच्यात खूप फरक पडलेलात्याने मला “मकरंद” म्हणत मिठी मारलीमी सगळ्यांची देणी देऊन टाकली आणि माझ्या डोक्यावरचा खूप मोठा ताण उतरलानंतर आम्ही नाट्यगृहा खालच्या हॉटेलमध्ये डिनर घेत बसलो तेव्हा कळल अण्णा “घर बांधाव पुण्याला आणि नोकरी करावी मुंबईला” या म्हणी प्रमाणे वागत होतातो आणि माझा पुण्याचा मित्र एकाच प्रीमाईसेस मध्ये राहतात माझा पुण्याचा मित्र माझ्या शाळेतलानंतर मला कळल की माझा पुण्याचा मित्र जसा माझ्या कार्यक्रमाला निघाला तेव्हा अण्णा ही मुंबई मध्ये काही कामा निमित्त यायला निघाला होता दोघे ही एकत्र निघाले वाटेत माझ्या कार्यक्रमाचा विषय निघाला आणि मला हव्या असलेल्या मदतीचाओघा ओघाने माझ नाव अण्णाला कळल आणि एवढच म्हणाला “मग काही बोलायला नको”, मुंबईला उतरल्यावर अण्णा कधी एटीएम मध्ये गेला त्याने कधी पैसे काढले आणि माझ्या हातावरटेकवले हे माझ्या पुण्याच्या मित्राला ही कळले नाही………….

Anna ashtekar 11

जागतिक संगीत दिनाच्या निमित्ताने पुन्हा एकदा! २१/०१/२०१७

11-  ४१०२४०५१- ही गोष्ट आहे वीस वर्षा पूर्वीची,तेव्हा मी नुकताच संवादिनी वादनाचे शास्त्रीय शिक्षण घ्यायला लागलो होतो,आणि अण्णाने तबल्याचे शिक्षण घ्यायला सुरुवात केली होतीआणि त्या दिवसात मी रोजनिशी ही लिहायला सुरुवात केली होती आणि आज बरेच दिवसांनी मी ती अण्णाला वाचायला दिलीआणि अण्णा त्या अनुभवापर्यंत आला      एक दिवशी आम्ही एका कार्यक्रमाला गेलो होतोएका संगीत दिग्दर्शक आणि गीतकार अशा जोडगोळीचा कार्यक्रम होता तोउगवत्या ताऱ्यांचा आणि प्रथितयश होऊ पाहणाऱ्यांचाआम्ही दोघे ही त्या वयात त्यांचे खूप चाहते होतोकारण मला ही संगीतकार व्हायचं होत अस मी मनात ठरवल होतं,त्यामुळे त्यांचे अनुभव त्यांची मतविचार मला फायदेशीर ठरणार होते.

— तर मुलाखतीच्या कार्यक्रमाला सुरुवात झाली. दोघं ही अंगात जाकेट,सदरासलवार घालून होते,त्यांची स्वतःला सादर करण्याची शैली मला खूप आवडलीएकंदर त्यांच्या भाषेवरून शरीरभाषेवरून,हावभावांवरून वाटलं की ते मातब्बर असावेतअसं वाटतंच नव्हत ते नवखे आहेत त्यांच्यासाठी “वडील” ही पदवीच योग्य वाटत होतीसंगीताबद्दल,वांग्मयाबद्दलजीवनाबद्दल बरंच काही बोलत होतेजणू त्यांचा अधिकारच असावा,माझ्यावर त्यांचा खूप प्रभाव पडला होता.तर ही मुलाखत चालु असताना ते त्यांनी रचलेलीसंगीतबध्द केलेली गाणी ही ऐकवत होतेनवीन असं काहीच नव्हत पण “सपक” ही म्हणता येणार नाहीत तरी ही साध्या सोप्या चाली होत्या,जुन्या जमान्यातल्या सारख्याएकंदर त्या चालींवरूनगाण्यांवरून मला समजलं की लोक त्यांना का नावाजत आहेत,पण एकीकडे मला प्रश्न पडला की मी ज्या गुरुंकडे शिकत होतो ते म्हणायचे कीजे काही द्यायचं आहे ते नव्या जमान्यातलंआजच्या जमान्यातलं दे‘. पण इथे तर विरोधाभास जाणवत होता,कारण त्यांच्या चाली जुन्या जमान्यातल्या असूनही गौरवल्या जात होत्यामी दुविधेत पडलोपण एकंदर माझं ज्ञानसम्पादन चालु होत मनोरंजनही चालु होत,काय चूक काय बरोबर ते शिकत होतो काय करू नये ते ही शिकत होतो,त्यांचे अनुभव माझ्या गाठीस पडत होतेमग त्यांनी त्यांना चाली कशा सुचतात गीतं कशी सुचतात,कधी चाली आधी तर कधी गीतं आधीइत्यादी रोचक घटनागोष्टी सांगितल्या आणि नंतर ते व्हेवलेन्थ‘ वर आले की त्यांची व्हेवलेन्थ कशी जुळली आहेमुलाखत घेणाऱ्याने त्यांना व्हेवलेन्थच एक उदाहरण द्यायला सांगितलेतसं गीतकाराने मनातल्या मनात एक गीत रचलंतसा संगीतकार त्या गीताला चाल लावूनही मोकळा झालागीतकार म्हणाला तुला असच गीत अपेक्षित होतं का रेतसं संगीतकार म्हणाला ‘ हो मला असच गीत अपेक्षित होतं आणि म्हणुन तर मी या गीताला चाल लावून पण मोकळा झालो‘, मला खूप आवडलं गीतपण काय रे तुलाही हीच चाल अपेक्षित होती का रेतसं गीतकार म्हणाला ‘ होलेकिन क्या बात हैकाय सुंदर चा बांधल्येसवा जबाब नही
त्यावर मुलाखतकाराने विचारलं ‘ म्हणजे तुमचं गीतही लिहून झालं आणि त्याला चालही लावून झाली?’ त्यावर संगीतकार म्हणाला हो कारण आमची व्हेवलेन्थ जुळली आहे ना,मुलाखतकार पण मग आम्हाला काहीच ऐकू आलं नाही किंवा तसं दिसलं नाही,काय काय श्रोते हो?
— 
त्यावर संगीतकार म्हणाला “त्यासाठी सुक्ष्म कान‘ असावे लागतात……!”
— 
अण्णाने सगळा अनुभव वाचला आणि गालातल्या गालात हसला आणि म्हणाला “बनचुके” साले,भिकारचोट………..